Στον χώρο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, το να δανείζεσαι για να ξεκινήσεις μια δουλειά ή για να επεκτείνεις την ήδη υπάρχουσα, είναι συνήθως ο χειρότερος τρόπος για να το κάνεις, εκτός και εάν έχεις ήδη τα χρήματα, αλλά το δάνειο είναι με πολύ ευνοϊκούς όρους. Εάν όμως αποφασίσει κάποιος υπό πίεση να δανειστεί, είτε επειδή η επένδυση πρέπει να μεγαλώσει ή και να εκσυγχρονιστεί ως ο μόνος τρόπος να αποκτήσει ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην αγορά, ή λόγω νέων υποχρεώσεων που απορρέουν από την νομοθεσία, τότε μπορεί οποιοσδήποτε να αντιληφθεί ότι ο δανειζόμενος είναι εκτεθειμένος σε πολλούς εξωγενείς κινδύνους. Μια αλλαγή στις συνήθειες του κόσμου, μια πανδημία, μια νέα νομοθετική υποχρέωση, μια παγκόσμια κρίση, πιθανότατα θα δράσουν αρνητικά σε τέτοιο βαθμό που ο δανειζόμενος δεν θα μπορεί να αποπληρώσει και έτσι θα χάσει τα περιουσιακά του στοιχεία.
Το πρόβλημα ξεκίνησε επειδή οι κυβερνήσεις του κόσμου νομοθετούν χωρίς να λάβουν υπόψιν τους τις ανάγκες τέτοιων μικρών επιχειρήσεων. Αντιθέτως νομοθετούν με τρόπο που επιβραβεύει τις μεγάλες επιχειρήσεις που μπορούν να αντέξουν κρίσεις, και να δρουν εκ των υστέρων επιθετικά, εξαγοράζοντας φθηνά και συγκεντρώνοντας τον απαξιωμένο πλούτο υπό την μορφή χρεωμένων μικρών επιχειρήσεων. Αυτό βεβαίως οδηγεί σε περαιτέρω συγκέντρωση πλούτου και δύναμης και επιτείνει τον φαύλο κύκλο της πίεσης που ασκούν οι πλούσιοι του κόσμου στις κυβερνήσεις ώστε να νομοθετούν προς το συμφέρον των πλουσίων. Και βάζει τον κόσμο σε σκέψεις σχετικά με την συμμετοχή των πλουσίων στην ίδια την δημιουργία των κρίσεων.
Το ζήτημα σήμερα όμως έχει γίνει πιο περίπλοκο, επειδή οι νεότερες γενιές που γεννήθηκαν μετά το 1985, δεν έχουν καμιά βιωματική εικόνα του κόσμου πριν την πτώση του σιδηρού παραπετάσματος. Ότι γνωρίζουν προέρχεται από την αποστειρωμένη καταγραφή της ιστορίας από τους "νικητές". Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και όσοι ενδιαφέρονται να μελετήσουν την ιστορία, δεν μπορούν να αντιληφθούν αφενός την δυναμική εκείνης της εποχής ανάμεσα σε δυο αντικρουόμενες ιδεολογίες και κοσμοθεωρίες, αφού πια δεν υπάρχει αντίπαλον δέος, αφετέρου η τεχνολογία που έχει αναπτυχθεί από τότε και κυριαρχεί στην ζωή μας έχει αλλοιώσει την αντίληψη του χρόνου, του ρυθμού της ζωής και των αξιών. Με λίγα λόγια η κοσμοθεωρία που "επικράτησε" δεν είναι τρόπος ζωής για τους πολλούς, αλλά μια διαφήμιση για ένα καλύτερο μέλλον που όμως δεν θα έρθει. Και ο λόγος που δεν θα έρθει είναι επειδή ανταλλάσσουμε το παρόν, που είναι ο μόνος χρόνος που έχουμε, για ένα μέλλον που σχεδιάζεται από λίγους και μόνο προς το συμφέρον τους. Αυτόν τον τρόπο ζωής λοιπόν, τον ζουν ελάχιστοι, έχοντας δημιουργήσει μια "πυραμίδα" που διοχετεύει προς αυτούς όλα τα χρήματα του κόσμου. Υπό την απειλή της κλιματικής αλλαγής, της οικονομικής κρίσης, της πανδημίας, του παράλογο πολέμου, της γενοκτονίας, της απραξίας των κυβερνήσεων, ή ακόμη χειρότερα την επιβολή μέτρων που φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα, η νέα γενιά δεν μπορεί να ξέρει ότι υπάρχει και ένας άλλος τρόπος ζωής, ή μάλλον πολλοί διαφορετικοί, εξίσου σωστοί ή και καλύτεροι, τρόποι ζωής. Και αυτό σημαίνει με την σειρά του, ότι μπορούμε να ψάξουμε για λύσεις, και να μην επιλέξουμε τις λύσεις που προτείνουν οι συμπαιγνίες κυβερνήσεων και πλουσίων. Να δούμε πέρα από τις παλιές ιδεολογικές γραμμές της δεξιάς και αριστεράς, του καπιταλισμού και του κομμουνισμού, που πολλοί άνθρωποι έχουν ταυτίσει με το καλό και το κακό.
Πρέπει να θυμίσω ότι όταν λέω "πλούσιοι" δεν εννοώ αυτούς που μας παρουσιάζονται σαν τέτοιοι. Άνθρωποι σαν τον Έλον Μασκ, τον Μπιλ Γκέιτς, τον Γουόρεν Μπάφετ κοκ, μπορεί να παρουσιάζονται συχνά από τα μέσα ως οι πλέον επιτυχημένοι, πλούσιοι, έξυπνοι, αλλά είναι απλώς οι λαγοί για να τραβάνε την προσοχή των ανθρώπων.
Γιατί αυτοί που δανείζουν χρήματα στα έθνη είναι οι αληθινά επικίνδυνοι. Και βάζουν όλον τον κόσμο να τρώγεται μεταξύ του σαν τα σκυλιά, όσο αυτοί πηγαίνουν στο ταμείο για να εισπράξουν.
Ο πολίτης πρέπει επιτέλους να ξυπνήσει και να δράσει με γνώμονα το συλλογικό συμφέρον. Πρέπει να δει πέρα από την κομματοκρατία που διαβρώνει τα πάντα και φέρνει πάντα στην εξουσία τους ίδιους διεφθαρμένους τύπους που μας κυβερνούν για πάνω από 40 χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου και πιθανότατα από την αρχή του Ελληνικού κράτους, από ότι διαβάζω στην ιστορία. Οι μικρές επιχειρήσεις δεν έχουν πια περιθώρια. Η κυβέρνηση αυτή, συνεχίζοντας πιο εντατικά το καταστροφικό έργο των προηγούμενων, τις έχει βάλει στον στόχο για να τις κλείσει. Το τι θα γίνουν οι χιλιάδες άνθρωποι που ζουν, είναι φανερό ότι δεν τους ενδιαφέρει. Προκαταβολή φόρου, μη εφαρμογή των Ευρωπαϊκών κανονισμών που αφορούν ειδικά μικρές επιχειρήσεις, ακριβό ρεύμα, νόμοι που ευνοούν μόνο τις μεγάλες επιχειρήσεις, παράλογοι φόροι σε ήδη φορολογημένα εισοδήματα, διαρκή αλλαγή λογιστικών διαδικασιών που οι μικρές επιχειρήσεις αδυνατούν να ακολουθούν ή να πληρώνουν, κοκ.
Πρέπει η όποια κυβέρνηση να κατανοήσει ότι δεν μπορεί να παίζει με τις ζωές των ανθρώπων. Η κρίση που κρατά ήδη για περισσότερο από 15 χρόνια και έχει αλλάξει την Ελλάδα όσο τίποτε άλλο στην ιστορία της πέρα από τους πολέμους που άλλαξαν τα σύνορά της, δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Ήδη μια γενιά που "έβαλε πλάτη" έχασε το καλύτερο, δημιουργικότερο μέρος της ζωής της αποπληρώνοντας ένα χρέος που αφενός δεν ήταν δικό της, αφετέρου δεν μειώθηκε καν! Ένα σωρό ταμεία που πλήρωναν για χρόνια, όπως π.χ. ο ΟΕΚ, έκλεισαν και τα χρήματα χάθηκαν και οι άνθρωποι αυτοί σπίτι ακόμη δεν έχουν, ζώντας την χειρότερη στεγαστική κρίση των τελευταίων δεκαετιών.
Οι πολιτικοί που πέρασαν και είναι ακόμη εδώ, παιδιά των λερωμένων παλιών πολιτικών που μας οδήγησαν σε αυτήν την τραγωδία με σωρεία προδοτικών αποφάσεων, ή παιδιά του κομματικού σωλήνα που το μόνο συμφέρον που έμαθαν ήταν το δικό τους, μαζεύοντας περιουσίες που έχαναν οι πολίτες που δήθεν εκπροσωπούν, έχοντας ο καθένας δεκάδες ακίνητα, πρέπει όχι μόνο να μην ξαναεκλεγούνε, αλλά να δικαστούν για προδοσία, και οι ποινές τους να είναι παραδειγματικές, με δήμευση περιουσίας και αποπομπή από την κοινωνία μας.
Όσοι πιστεύουν ότι ψηφίζοντας το κακό που γνωρίζουμε θα έχουμε έστω μια σταθερότητα, ξεχνούν ότι η σταθερή πτώση, σταματάει επώδυνα όταν φτάσεις στον πάτο.
