Tuesday, 30 April 2019

Σκέψεις πριν τις επερχόμενες εκλογές - Το αφήγημα του τεμπέλη Έλληνα και η δική μου κατανόηση των πραγμάτων - Χριστός Ανέστη

Από την αρχή της κρίσης του 2010 πολλοί βγήκαν στα ΜΜΕ διαλαλώντας ότι εκτός και πέρα από μία οικονομική κρίση, ουσιαστικά αυτό που μας οδήγησε στην κρίση ήταν μία παρατεταμένη κρίση αξιών. Ανέλυαν την κρίση πρόχειρα, αφού το αποτέλεσμα στο οποίο κατέληγαν έμοιαζε να εξηγεί το αφήγημά τους. Η κρίση λοιπόν, σύμφωνα με όλους τους αναλυτές, ήταν αποτέλεσμα της μειωμένης παραγωγικότητας των Ελλήνων και η υπέρμετρη κατανάλωση τους, πέρα από τι δυνατότητές τους.

Αυτές οι αναλύσεις όμως ενώ πιθανόν περιέγραφαν μία υπαρκτή κατάσταση, δεν εξηγούσαν επαρκώς τους λόγους που έκαναν έναν εργατικό λαό, μέχρι και την δεκαετία του 80 να καταλήξει ένας τεμπέλης υπερκαταναλωτής. Δεν τολμούσαν να ακουμπήσουν σαφώς τα κόμματα και τις δήθεν φιλολαϊκές πολιτικές των κομμάτων από το 1981 και μέχρι το 2009 που ουσιαστικά χρέωναν και κατέστρεφαν την χώρα, με εισαγωγές όλων των ειδών, από ρούχα (κλείνοντας τα αντίστοιχα εργοστάσια) μέχρι εσπεριδοειδή (που οι χαμηλές τιμές έκαναν ασύμφορη την συγκομιδή τους από τους αγρότες) μήτε οι Ευρωπαικές οδηγίες που επιζητούσαν περιορισμό του αγροτικού πληθυσμού, η επιδότηση και ασφάλιση καλλιεργειών μόνο για συγκεκριμένους γεννετικά τροποποιημένους σπόρους, η έντονη αστυφιλία, οι γιαλατζί επιχειρηματίες με τα θαλασσοδάνεια. Και όλα αυτά “κρύφτηκαν” με το χρηματιστηριακό κραχ του 1999 και την απώλεια των χρημάτων των δημοσίων ταμείων ασφάλισης και συνταξιοδότησης, που καθόλου τυχαία, ο τότε πρωθυπουργός επέβαλε να παίξουν. Και όταν έγινε και αυτό μαζί με έναν ακόμη υπέρογκο δανεισμό για τα άχρηστα έργα των άσκοπων ολυμπιακών αγώνων, το ΠΑΣΟΚ οδήγησε ξανά τους ψηφοφόρους στις εκλογές. Και τελιλκά βγήκε η ΝΔ. Ουσιαστικά είχαμε και έχουμε (απλώς την θέση του ΠΑΣΟΚ την πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ) ένα δίπολο των κομμάτων εξουσίας που αλληλοκατηγορούνται, για το ποίος έκανε πρώτος το κακό και ποίος έκανε το μικρότερο κακό. Ποτέ δεν κάθησαν μαζί να δούν τι είναι αυτό που θέλει ο λαός που τον ψήφισε και να εκφράσουν με τον καλύτερο τρόπο την λαϊκή εντολή που είχαν λάβει. Βεβαίως από το 2009 και μέχρι σήμερα δεν σημαίνει ότι οι πολιτικοί έχουν αλλάξει νοοτροπία, απλώς δεν είναι σε θέση να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους. Εξακολουθούν να κάνουν ότι θέλουν, άλλωτε βασιζόμενοι στις προσωπικές τους ιδεοληψίες και άλλωτε από υποχρεώσεις απέναντι σε υποστηρικτές τους ή ακόμη και εκβιαζόμενοι. Κανείς δεν μίλησε για το γεγονός ότι ένας ολόκληρος λαός που είχε αποδεχτεί την όποια στέρηση- που μάλιστα ελάχιστα αισθανόταν ως τέτοια, αφού το μέτρο σύγκρισης ήταν ακόμη το αμερικάνικο όνειρο που ερχόταν στην Ελλάδα μέσω της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και της μουσικής, με 20 χρόνια καθυστέρηση, την δεκαετία του 80, ξαφνικά υποχρεώθηκε να δανειστεί ώστε να προχωρήσει σε σχέση με όλους τους άλλους Ευρωπαίους στο κλάμπ της ΕΟΚ. Και όλα ατά δεν έγιναν προς χάριν της Ελλάδας. Οι επιδοτήσεις δόθηκαν με συγκεκριμένους στόχους. Τα χρήματα επέστρεφαν πάλι στις προηγμένες βιομηχανικά χώρες, που σε υποχρέωναν να καλλιεργείς μόνον τους σπόρους που πουλούσαν, να ταξιδεύεις μόνο με τα αυτοκίνητα τους, (για λόγους ασφαλείας με κανόνες που θέσπιζαν οι ίδιοι), να αγοράζεις εξοπλισμό παρωχημένο αλλά έστω καλύτερο από το να μην έχεις καθόλου, σε τιμές σύγχρονου.
Ο ¨Ελληνας όμως δεν ήταν έτσι. Δούλευε σκληρά για να φροντίσει για τις επερχόμενες γενιές. Δεν άπλωνε πέρα από αυτό που είχε δυνατότητα να πληρώσει αμέσως με τις οικονομίες του. Και πολεμούσε για τον τόπο του γιατί τον αγαπούσε και τον σεβόταν, γνωρίζοντας, ακόμη και εάν δεν το είχε λογικά συνειδητοποιήσει ότι η πατρίδα του προσέφερε ουσιαστική προστασία μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Αισθανόταν μέλος μίας ομάδας που με την δυναμική της αντιμετώπιζε τις απειλές και τα προβλήματα, αλλά ταυτοχρόνως ήταν και μονάδα που μπορούσε να ξεχωρίσει με τις προσωπικές του ικανότητες και δυνατότητες που όμως ουσιαστικά επωφελούσαν την ομάδα. Έξω από την ομάδα – πατρίδα, μόνον οι πλέον ισχυροί θα μπορούσαν να επιβιώσουν. Ακόμη όμως και οι πιθανότητες να είναι όλοι ισχυροί στον τόπο μας δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία, αφού ο τόπος είναι μικρός και το πλήθος των ανθρώπων σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο ελάχιστο. Παρόλα αυτά η αγάπη για τον τόπο και η αποφασιστικότητα να θυσιάσεις την ζωή σου για αυτόν, έδειχνε ότι ήταν αρκετά ώστε να αποτρέψουν φαινομενικά ισχυρότερους και αριθμητικά και υλικά υπέρτερους εχθρούς. Και περιβαλλόμαστε από πολλούς.
Παρόμοιες αναλύσεις είχαν όμως γίνει και νωρίτερα. Αυτό όμως που δεν μπόρεσαν να διακρίνουν είναι ότι δεν έγινε ο Έλληνας τεμπέλης, απλώς έπαψε να είναι Έλληνας.

Άμοιρε Έλληνα, που έχασες κάθε ίχνος επαναστατικότητας, είτε γευόμενος περισσότερα από ότι άντεχε το στομάχι σου, είτε γιατί δεχόσουν με στωικότητα την έλλειψη δικαιοσύνης, ελπίζοντας ίσως σε μία Ανώτερη δικαιοσύνη που όμως από καιρού είχες πάψει να πιστεύεις αληθινά. Και αυτό είναι το τραγικό. Να εγκαταλείπεις μία ζωή που παρόλες τις δυσκολίες ήταν για τα δικά σου μέτρα, επειδή πίστεψες στα απατηλά που σου υπόσχονταν. Και τελικά να τα χάνεις όλα. Και αντί να επαναστατείς που σε κορόιδεψαν, να δέχεσαι με καρτερικότητα, σαν να έφταιγες εσύ που δεν είδες την παγίδα που σου στήνανε.

Καλή Ανάσταση
Χριστός Ανέστη




Wednesday, 30 January 2019

Το Μακεδονικό ζήτημα και ο βιασμός της ιστορίας, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της λογικής

Τα τελευταία 30 χρόνια, από την στιγμή δηλαδή που άρχισα να καταλαβαίνω τι συμβαίνει στην ταλαίπωρη Ελλάδα μας, δεν μπόρεσα να βρω ποτέ, ούτε έναν πολιτικό που να εκφράζει μέσα από τις πράξεις του, και όχι μόνον στα λόγια, το συμφέρον της Ελλάδας. Όμως ειδικά τα τελευταία 10 χρόνια, όλοι οι πολιτικοί που πέρασαν από το κοινοβούλιο της Ελλάδας, κυβερνήσεις και αντιπολίτευση, ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Βάζοντας μας στο μνημόνιο και μετά στο δεύτερο και στο τρίτο κοκ, κατόρθωσαν να φέρουν την Ελλάδα στο οικονομικό σημείο που ήταν πριν από 60 χρόνια, ακριβώς μετά τον εμφύλιο.
Με τους χειρισμούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα που ονομάζουν Μακεδονικό, ξυπνούν τις οδυνηρές μνήμες του Κυπριακού και αποδεικνύονται, τελικά, οι χειρότεροι όλων. Θα ήθελα να το αποκαλέσω λάθος, αλλά εδώ ακόμη και εάν υπήρχε μία τυφλή ιδεολογική αντιμετώπιση του ζητήματος από μία αριστερή κυβέρνηση με διεθνιστικές (και πατριδοκτώνες) τάσεις, η παρανοική ανάγνωση και ερμηνεία της ιστορίας, η άγνοια για την ίδια την σημασία των λέξεων, η τυφλότητα για τις εμφανέστατες βλέψεις των γειτόνων, η συστηματική αδιαφορία για την επιθυμία της πλειοψηφίας του Ελληνική λαού και η σαφέστατη ανικανότητα να προβάλουν στο μέλλον την συνέπεια της πράξης τους, αποτελούν δολιότατη προδοσία.
Για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, μία κυρίαρχη χώρα σε καιρό ειρήνης, υποχωρεί σε εθνικά ζητήματα πιεζόμενη από μία μικρότερη και σαφώς πιό αδύναμη χώρα, που εκτός των άλλων έχει άδικο στο ονοματολογικό αυτό ζήτημα. Είναι κάτι που δεν θα έπρεπε να κάνει για κανέναν λόγο. Αλλά ας υποθέσουμε ότι υπήρχαν άλλα οφέλη. Βλέπουμε ότι όχι μόνον δεν αποκομίζουμε κανένα αντίστοιχο εθνικό όφελος, αλλά ουσιαστικά η κυβέρνηση ανοίγει τεράστια ζητήματα στην ήδη ευαίσθητη περιοχή μας, με την στάση  αυτή. Η Τουρκία και η Αλβανία σίγουρα τρίβουν τα χέρια τους βλέποντας την υποχωρητικότητα αυτή.

Αναρωτιέμαι πως θα ονομάζουμε την βόρεια (Ελληνική) Μακεδονία πιά.

Με αυτή την αναγνώριση, κατωρθώνουν να ξηλώσουν μία ισχυρή άμυνα που μας χάριζε η ίδια η ιστορία μας. Ουσιαστικά ξαναγράφουν την ιστορία. Δεν είναι τυχαίο που όλα αυτά γίνονται σε περίοδο εθνικής κρίσης που φέτος κλείνει 10 ολόκληρα χρόνια με τις ευλογίες των αγαπητών ευρωπαίων συν-εταίρων μας, που όχι μόνο δεν μας βοήθησαν ώστε να τελειώσει η κρίση, αλλά μας πιέζουν να ξεπουλήσουμε την χώρα μας. ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΟΠΑΠ, τράπεζες, ΟΣΕ, ήδη ξεπουλήθηκαν και θα ακολουθήσουν και όλες οι υπόλοιπες που έχουν ήδη μπει στο λεγόμενο υπερταμείο. Και βεβαίως αντί να καλυτερευέι η κατάσταση και να μειώνεται το χρέος, η καθημερινότητά του Έλληνα γίνεται χειρότερη και το χρέος μεγαλώνει, τόσο το δημόσιο, όσο και το ιδιωτικό που πριν την κρίση ήταν από τα μικρότερα στην ΕΕ!
Η οικονομική κρίση που κάνει τους ανθρώπους να τρέχουν σαν παλαβοί σε αναζήτηση χρημάτων για τις ανάγκες τους και για τους φόρους, ήρθε τεχνιέντως,  και η αναμενώμενη εξάντληση από τους ρυθμούς και το άγχος χρησιμοποιείται 10 χρόνια μετά, πιστεύοντας ότι θα γίνουν ισχνά τα αντανακλαστικά του κόσμου για τα εθνικά ζητήματα.

Ακόμη απορώ γιατί έπρεπε να φέρουν αυτή τη στιγμή στο προσκήνιο το ζήτημα των Σκοπίων, αφού ΑΥΤΟΙ μας είχαν ανάγκη και όχι εμείς. Ακούγεται ότι είναι οι παράγοντες ΕΕ-ΝΑΤΟ, οπότ θα έπρεπε σαφώς ο πρωθυπουργός να το θέσει στην γνώση του Ελληνικού λαού και να αποφασίσει αυτός. Αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω, γιατί η ΕΕ και το ΝΑΤΟ που φαινομενικά είναι σύμμαχοι της Ελλάδος να υποχρεώνουν την Ελλάδα να κάνει τις υποχωρήσεις και όχι το προς υποδοχή μέλος. Είναι τελείως άκυρο ως επιχείρημα λοιπόν.   Το δε άλλο επιχείρημα που ακούω, ότι 140 χώρες τους είχαν ήδη αναγνωρίσει ως Μακεδονία, εκτός ότι δεν είναι εντελώς αληθές, είναι και παντελώς αδιάφορο. Ας αναλογιστεί κανείς το γιατί με τόση λύσσα επιζητούσαν την αναγνώριση από την Ελλάδα, αφού την είχαν από ...140 χώρες. Γιατί μόνο από την Ελλάδα είχε αξία. 


Thursday, 18 October 2018

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε ένα θέατρο επικοινωνιακό, με τον Κοτζιά να παραιτείται, τον Καμμένο να κάνει δηλώσεις και τον Τσίπρα να δείχνει αποφασισμένος να προχωρήσει την συμφωνία των Πρεσπών, τηλεφωνώντας μάλιστα στον Ζάεφ για να τον καθησυχάσει!



Μα το θέμα δεν είναι επικοινωνιακό. Δεν με ενδιαφέρει εάν παραιτηθεί και όλη η κυβέρνηση. Η κατάπτυστη συμφωνία παραμένει και αυτό θέλουν πιθανόν να σκεπάσουν οι "επικοινωνιολόγοι" της κυβέρνησης. Ή ίσως η παραίτηση Κοτζιά να έγινε ώστε να παρέλθει ο χρόνος (6 μήνες) και η υπουργική ευθύνη, ή ακόμη για να κάνει τις απώλειες του κόμματος Καμμένου μικρότερες, πείθοντας τους όχι και τόσο έξυπνους ψηφοφόρους του, ότι το πολεμάει. Εάν το πολεμούσε, θα είχε παραιτηθεί από τον Φεβρουάριο του 2015, μαζί με τον Βαρουφάκη. Δυστυχώς με κάποιον τρόπο τους κατευθύνουν. Ή ίσως έχουν τόσο αλωθεί οι συνειδήσεις τους, ώστε δεν λειτουργούν για το συμφέρον της Ελλάδας, αλλά απλώς διαχειρίζονται, τις οδηγίες που παίρνουν από το εξωτερικό.  Δηλαδή απλώς δούν ως διπλωμάτες ξένων συμφερόντων για το εσωτερικό. Εάν ξέρουν κάτι παραπάνω, ας βγουν να μας το δηλώσουν χωρίς φόβο για την καριέρα τους και την ζωή τους.  

Thursday, 11 October 2018

Τα Σκόπια, η Ελλάδα, το Μακεδονικό και η βιασμένη ιστορική αλήθεια που κοκκινίζει από ντροπή, αντί για αυτούς που την βίασαν.

Πολλά λέγονται σχετικά με το ζήτημα του ονόματος της μικρής χώρας στα βόρεια σύνορά μας, που έχει κατορθώσει τελικά  να το κάνει και δικό μας ζήτημα, παρόλες της βλακωδώς ευγενικές (πολλοί λένε προδοτικές) προσπάθειες των δικών μας πολιτικών να μας πείσουν ότι όλα θα έχουν ξεχαστεί σε 10 χρόνια, ανανεώνοντας όμως αυτήν την θεωρία ήδη 3 φορές. 


Πρέπει να ομολογήσω ότι ήμουν σίγουρος ότι οι "αριστεροί" πολιτικοί που ξεγέλασαν τον ελληνικό λαό υποσχόμενοι την έξοδο από την κρίση και τα μνημόνια το 2014 και τελικά κατάφεραν να εκλεγούν, για αυτό και μόνο το λόγο,   όχι μόνο δεν θα πρόσφεραν την λύση στην οικονομική κρίση, αλλά θα έφερναν στο τραπέζι εθνικής σημασίας ζητήματα που ο χειρισμός τους ειδικά από αυτούς τους  ανθρώπους που δεν έχουν συναίσθηση της ιστορίας ή της εξωτερικής πολιτικής, θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για την Ελλάδα, αλλά και θα λειτουργούσε εν τέλη αποσταθεροποιητικά για όλη την πολύπαθη περιοχή των Βαλκανίων.

Το όνομα λοιπόν της μικρής αυτής χώρας, είναι ένα ζήτημα που έχει διχάσει τους Έλληνες. Ο διχασμός αυτός, μου προκαλεί μεγάλη εντύπωση, για τον εξής λόγο: πριν από 25-30 χρόνια όταν το ζήτημα έκανε για πρώτη φορά έντονη την παρουσία του, ο κόσμος από όλες τις πολιτικές παρατάξεις κινητοποιήθηκε και ανάγκασε τον τότε πρωθυπουργό Μητσοτάκη να εκστομίσει το απίστευτο:"Σε 10 χρόνια θα έχει ξεχαστεί", αλλά και να κάνει πίσω.  Λες και η ιστορία χιλιάδων ετών που τον διέψευδε, ήταν ένας πρώιμος νεανικός έρωτας που με τα χρόνια θα ξεχνιώταν. Το θέμα εντέχνως, από ότι αποδείχτηκε, δεν το ανακίνησαν ξανά, μέχρι που βρέθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες και οι κατάλληλοι άνθρωποι, οι οποίοι είτε λόγω αριστερής ιδεοληψίας (μιάς και την όποια ιδεολογία την είχαν ήδη ακυρώσει με τις πολιτικές τους) είτε λόγω ισχυρών πιέσεων (που εάν ήταν έντιμοι έπρεπε να παραιτηθούν αφού τις φανερώσουν στον λαό που εκπροσωπούν) αδυνατούσαν να δούν τόσο την ιστορία όσο και το συμφέρον της χώρας. Οι,  όχι και τόσο,  κύριοι, λοιπόν, χωρίς να περάσουν κάν από το κοινοβούλιο την πρότασή τους, προχώρησαν σε μία κατάπτυστη συμφωνία (των Πρεσπών). Σε τόσο σημαντικά εθνικά ζητήματα που επιπροσθέτως έχουν το μέγεθος να διαταράξουν την ισορροπία στην ευπαθή περιοχή των Βαλκανίων, καλό είναι την ευθύνη να την λαμβάνει απευθείας ο λαός με δημοψήφισμα. Αυτό το έκαναν οι Σκοπιανοί, οι οποίοι βεβαίως απάντησαν θετικά υπέρ του ονόματος (αλήθεια πίστευε κανείς το αντίθετο; ), ασχέτως εάν οι δημοσιογραφίσκοι της Ελλάδας προσπάθησαν να αναδείξουν την ψηφοφορία ως προβληματική, λόγω μικρής παρουσίας του εκλογικού σώματος. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα έπρεπε να έχουμε ποτέ φτάσει εκεί.  


Αλλά πίσω στα δικά μας. Δημοψήφισμα λοιπόν, για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, έπρεπε  να γίνει και στην Ελλάδα. Έπρεπε βεβαίως, αλλά  ο αριστερός - δημοκράτης πρωθυπουργός, δεν τολμούσε να προκυρήξει, ειδικά μετά το φιάσκο του δημοψηφίσματος του 2015, που άλλα περίμενε και άλλα του βγήκαν. Και αφού το ΟΧΙ του 2015 έδειχνε σαφώς ότι ο κόσμος διαφωνεί μαζί του, παρόλα αυτά ψήφισε τον Αύγουστο ένα νέο μνημόνιο, πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Ο ίδιος θεωρεί ότι η επανεκλογή του αποτελεί μία έμμεση επιβεβαιώση ότι το δημοψήφισμα δεν είχε καμία αξία, παρότι αφενός  τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων είναι δεσμευτικά,  αφετέρου ξεχνώντας ότι  απλώς το σύστημα των εκλογών είναι τόσο διαβλητό που στην Ελλάδα μπορεί κάποιος να κάνει κυβέρνηση με μόλις το 17% του συνόλου των έγκυρων  ψηφοφόρων, αφού το πρώτο σε ψήφους κόμμα επικουρείται με 50 έδρες επιπλέον. Μία επικουρία που ο ίδιος καυτηρίαζε λίγα χρόνια πριν την εκλογή του, δηλώνοντας ότι θα  αλλάξει το εκλογικό σύστημα. Βεβαίως τελικά ποτέ δεν έκανε την αλλαγή, δήθεν για να μην υπάρχει ακυβερνησία στην χώρα. Προτιμούμε λοιπόν την δικτατορία της μειοψηφίας, αντί να βρούμε μία λύση στο ζήτημα της αληθινά αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Ένα ζήτημα που παρόλη την ύπαρξη του και σε άλλα κράτη, τους επιτρέπει  να λειτουργούν για μήνες ή και χρόνια, χωρίς να υπάρχει κυβέρνηση, αλλά που εμείς δεν μπορούμε να το εφαρμόσουμε, γιατί το όραμα των δικών μας πολιτικών είναι καθολικό. Ή όλα ή τίποτε.    


Όμως ας επιστρέψουμε στο ζήτημα μας. Μιλώντας με αρκετό κόσμο σχετικά με την ονοματοδοσία των Σκοπίων, κυριολεκτικά έπεσα από τα σύννεφα όταν ήρθα αντιμέτωπος όχι με κυβερνητικούς που  παπαγάλιζαν τις κουβέντες του αρχηγού παπαγάλου, αλλά με ανθρώπους απολιτικούς που γενικά υπέφεραν από όλες τις κυβερνήσεις και από όλα τα μέτρα που είχαν λάβει, ακόμη και πριν από την κρίση. Κάποιους τους κατέταξα στην αριστερά, η οποία ιδεολογικά δεν θέλει και πιθανότατα δεν μπορεί  να δει τα σύνορα της κάθε χώρας, πιστεύοντας ότι είναι τεχνητά και ότι  όλοι οι καταφρονεμένοι εργάτες του κόσμου θα ενωθούν αυτομάτως, εάν σταματήσουν να υπάρχουν σύνορα. Άλλοι εξέφραζαν την πλήρη αδιαοφορία τους, η οποία όμως έγερνε υπέρ της παράδοσης του ονόματος, μιάς και "οι καημένοι οι άνθρωποι το πιστεύουν τόσα χρόνια ότι είναι Μακεδόνες". Ανθρωπιστές δηλαδή, που ξεχνούν ότι έρχετε σε αντίθεσημε την  αλήθεια, που βασίζεται  σε ιστορικά στοιχεία και όχι απλώς σε μία επιθυμία δημιουργημένη από τον Τίτο για να τιθασεύσει μία πληθυσμιακά ανάμικτη περιοχή και ταυτοχρόνως να ασκεί μία διαρκή εξωτερική πολιτική που αποσκοπούσε σε εδαφικές βλέψεις και την έξοδο της Γιουγκοσλαβίας στο Αιγαίο. Μερικοί λένε ότι η ζημιά έχει ήδη γίνει αφού τα περισσότερα έθνη στον κόσμο έχουν ήδη αναγνωρίσει τα Σκόπια με τον όρο Μακεδονία. Άλλοι λένε όι δεν κινδυνεύουμε από ένα τόσο μικρό κράτος και άλλοι ότι έχουν τα ίδια δικαιώματα με εμάς στο όνομα Μακεδονία. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει το μέγεθος της απειλής, και ότι τα δικαιώματα που εκπορεύονται από το όνομα πιθανότατα τώρα να μην είναι ορατά, αλλά μπορούν να προκαλέσουν αφορμή και αιτία σε 1-2 δεκαετίες, για μία ακόμη παρέμβαση των μεγάλων δυνάμεων στα Βαλκάνια. Εξάλλου εάν έχουν το ίδιο δικαίωμα με εμάς γιατί πρέπει να τους το δώσουμε; Και δεν καταλαβαίνουν ότι το γεγονός ότι το ζητούν τόσο επίμονα από εμάς σημαίνει ότι η αναγνώρισή από τα άλλα κράτη έχει μικρή σημασία τελικά; Δεν κατανοούν ότι τα άλλα κράτη κοιτούν μόνο το δικό τους συμφέρον και ότι η άποψή τους για την αλήθεια σε μία άλλη χώρα διαμορφώνεται με βάση το συμφέρον και όχι τα ιστορικά στοιχεία;  Δεν κατανοούν ότι στα Σκόπια διδάσκονται από μικρή ηλικία στα σχολεία, τον αλυτρωτισμό με βάση το όνομα Μακεδονία, τόσο σαν γεωγραφική περιοχή όσο και σαν εθνοτικό όρο;

Όμως υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι  που θεωρούν ότι η ονοματοδοσία αυτή είναι όχι μόνο κακή για την Ελλάδα και τα Βαλκάνια, αφού ουσιαστικά είναι ένα φίδι στοκ κόρφο μας, αλλά και παράλογη ιστορικά. Πως είναι δυνατών να ισχυρίζεται κάποιος ότι υπάρχει Μακεδονική εθνότητα και Μακεδονική γλώσσα; Κάθε τέτοιος προσδιορισμός δεν μπορεί να προέρχεται μόνο από επιθυμία. Υπάρχουν επιστημονικά κριτήρια. Υπάρχει η ιστορία. Αλλά αυτή δεν δείχνει να απασχολεί τους κατά τα άλλα "επιστημονικούς" κύκλους.  

Δυστυχώς σε μία καταναλωτική κοινωνία, η επιθυμία είναι πιό σημαντική από την ιστορία.

Ας δούμε λοιπόν την ιστορία και τα γεγονότα. Τα Σκόπια είναι ένα κράτος που αναδύθηκε μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Αναζητά εναγωνίως μία κοινή ιστορική ρίζα, που να ενώνει όλο τον πληθυσμό του, ο οποίος είναι τόσο ανομοιογενής, ώστε τα προβλήματα που δημιουργούνται λόγω της ανομοιογένειας κάνουν το μέλλον του δυσοίωνο. Στα ανατολικά έχει κόσμο που αισθάνονται Αλβανοί, στα δυτικά κόσμο που αισθάνονται Βούλγαροι, πολλούς που αισθάνοναται χαμένοι μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, πολλούς που αδιαφορούν επειδή υποφέρουν  και κάποιους που θεωρούν τον εαυτό τους μέρος της νέας νομενκλατούρας που θα μείνει χωρίς αντικείμενο εάν δεν κατορθώσει να δημιουργήσει επαρκείς συνεκτικούς δεμούς ανάμεσα στον τόσο ανομοιογενή πληθυσμό.  Ο Τίτο όπως προανέφερα είχε την έμπνευση να ονομάσει αυτή  την επαρχία της Γιουγκοσλαβίας, με σαφής σκοπούς. Οι Έλληνες πολιτικοί τότε, για λόγους που δυστυχώς δεν μπορώ με ασφάλεια να επιβεβαιώσω, αλλά έχει να κάνει όπως πάντα με τις λεπτές ισορροπίες που επέβαλαν οι μεγάλες δυνάμεις, δεν αντέδρασαν δυναμικά, ώστε αν μη τι άλλο, να υπάρχει στα χρονικά η ηχηρή αντίδρασή τους. Όμως τότε τα Σκοπίων ήταν απλώς μία επαρχεία του κράτους της Γιουγκολαβία, και αυτό  έκανε τον κίνδυνο να μοιάζει αμελητέος.   Δυστυχώς η διάλυση της Γιουγκοσλανίας έφερε στο προσκήνιο το παραπάνω πρόβλημα. Δύο, τότε, και σήμερα τρεις γενιές ανθρώπων, διδάσκονται στα σχολεία στα σλαβικά και ενίοτε στα Αλβανικά, ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Άνθρωποι που δεν γνωρίζουν βεβαίως ότι μόνον ένα πολύ μικρό ποσοστό της  γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας επί Μεγάλου Αλεξάνδρου, αποτελεί σήμερα έδαφος των Σκοπίων.

Εφόσον, λοιπόν, ούτε εδαφικώς, ούτε γλωσσικώς προκύπτει δικαίωμα επί του προσδιορισμού "Μακεδονικός", θεωρώ αδιανόητο το γεγονός ότι επιμένουν και ότι κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν σε αυτά τα επιχειρήματα. Όπως είπα, μπορεί να εξηγηθεί μόνον ως βαθύτερη επιθυμία τους για μια κοινή ιστορική ρίζα που θα ενώνει όλο τον πληθυσμό.

Για τους υπόλοιπους ξένους, σύμμαχους και συνεταίρους μας,  δεν χρειάζεται, μου φαίνεται, να σχολιάσω. Κάθε χώρα δυστυχώς λειτουργεί βάση των συμφερόντων της. Έτσι η αλήθεια για πολλά  ζητήματα θάβεται κάτω από την ισχύ των συμφερόντων. Βεβαίως οι παραδοσιακοί σύμμαχοι της Ελλάδας και ακόμη χειρότερα οι Ευρωπαίοι συν-εταίροι μας,  για μιά ακόμη φορά προδίδουν την Ελλάδα, αλλά όποιος πιστεύει στις συμμαχίες λόγω συμπάθειας δεν έχει επίγνωση της πραγματικότητας.

Όμως δεν καταλαβαίνω τους Έλληνες που πέρα από την ιστορία, ο τόπος, το χώμα αυτό αποτελεί την ρίζα τους και τα σύνορα ορίζουν ένα χώρο στον οποίο μπορούν να κινηθούν με ασφάλεια.  Παρόλη την κρίση, ο τόπος αυτός αποτελεί την ρίζα, το σπίτι, το αντικείμενο του νόστου. Και όλα αυτά κινδυνεύουν με την αδιανόητα επικίνδυνη   ονοματοδοσία των Σκοπίων και την ακόμη χειρότερη αναγνώριση Μακεδονικής εθνότητας και Μακεδονικής γλώσσας.

Τέλος, να υπογραμμίσω ότι το αντίπαλο κόμμα με αξιώσεις να γίνει κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές, η ΝΔ, με δηλώσεις του αρχηγού της, έχει σημειώσει ότι ενώ ως αντιπολίτευση θα καταψηφίσει την συμφωνία των Πρεσπών, ως κυβέρνηση και εφόσον έχει περάσει από το Σκοπιανό και Ελληνικό κοινοβούλιο, θα την σεβαστεί!!!    


Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα παρακάτω βίντεο:
 https://youtu.be/bVyHdqmEx1Q

https://youtu.be/nBreEXXstaU





Wednesday, 8 June 2016

The elephant with the red nails

You know the joke about the elephant painting his nails red? Let me remind you of it.

"Why does an elephant paint his nails red?
To hide among the poppies.
Have you ever seen an elephant hide among poppies? No?
See how good the elephant hides? "

Now, I know this is an old joke among children, but it contains in a nutshell the truth about the Greek crisis.

Some of you will think, "Greek crisis, old news, get over it". Well, the Greek crisis may be  just a piece of news for most people, but for most Greeks it is still a painful reality. And the way it goes it is going to be for a long-long time, since the current government has sold out all public assets for 99 years.

So it is a painful reality for me as well. I am not going to get into any personal details, after all the facts that I can still afford a computer, an internet connection and time to write, is proof enough for some people, that I can't be suffering that much. Despite the fact that I have been unemployed for a good part of the last 6 years, that my country was sold despite the huge protest, that pensions and salaries have plummeted beyond the "decent life" limit. And most of all because the country was sold - actually given away, without us even being asked. How are we supposed to live when all ways of producing are steadily being taken away from us, with each new memorandum? And if we are unable to live, how are we even supposed to pay back the debts? (I am not going to talk about the legality of the debts, refer to my previous posts for facts)

And it is exactly for this particular reasoning that I am still writing. Because many of my fellow human - citizens, no longer can afford to write, to speak their mind, to tell their stories, to present their opinion, to state their truth. Because, for the last 6 years the rapid decline of income in Greece and lately the big sell out of public property, means that it is only a matter of time for many voices opposing to the systematic sell out of Greece and the handling of the crisis from all the governments since 2009 (and before that, but let's stick to the actual handling of the crisis for a while),  to be silenced.
 
I have been communicating with lots of people inside and outside Greece for the last 15 years or so. Since the beginning of the crisis, my main goal was to find and understand how people conceive the crisis in Greece and based on what information. After a while, I understood, that a vast majority of the people believed that the Greeks bear solely the responsibility for the crisis. What's more they base this belief on bloated stereotypes that were circulated through influential news networks, all over the world. Of course, most people, tend to believe in such stereotypes, for two reasons: they do not think that they concern them, being someone else's  problem far away from their countries and secondly, even if it was to concern them, they don't have the time to dig deeper and find the percentage of truth in those stereotypes. So it is the human nature that takes the easy way. Blame the others.

But the facts are easy to find.

Some interesting facts.



How can a small country like Greece and a debt of 300 billions, be a threat to anyone? 

USA has a debt of over 15 TRILLION $, France has a debt of over 2 Trillion Euros, Italy a debt of more than 1,5 TRILLION Euros, the UK and Japan follow suit. 

The global economic tidal wave did start in 2007, from the bubble of mortgages in the USA. Greece's bonds sunk, like the bonds of many countries, under the pressure of big hedge funds that bet against it, so Greece was unable (actually denied) to sell any new bonds in order to pay the older ones. 

EU and ECB, led by Germany and France, did prevent and stall any viable solution in 2010 (before the first memorandum), in order to save their own PRIVATE banks, that had to face both the toxic USA mortgage stocks and the Greek bonds. They forgot that EU is a Union, and preferred to sacrifice Greece instead of some stock holders, that has being making money out of thin air.

And some random facts about the Greek debt and how it was created in the first place. (for more details, look at the previous posts)  The obligatory money we had to spend on "protection" during the Olympics, to US and Israeli companies. The technology Greece had to buy EXPENSIVELY, just to keep up with the new regulations that G7 impose, while at the same time the products of Greece were completely crashed by the cheap labor Chinese ones, which USA politics first allowed in the World Trade Organization. Or the EU decisions to embargo Russia, without consideration for the consequences, start wars with Libya on false pretenses,  allowing war in Syria to get out of hand and destroy a whole nation, sending millions of people in exile and then refusing to accept refugees. (France, Belgium and several other countries have been selling guns to everyone involved, there) And these are only the headline news. There are silent wars in  Kenya, Nigeria, well, Africa in general, Pakistan, well Asia in general and Latin America as well. 

The first thing I thought a patriotic Greek government should do, was to try and change the way the world looks at Greeks. Unfortunately, no government did that. Simply because the truth about Greece should not be heard. Because if it did, other people around the world, would be able to connect the dots and realize that EXACTLY THE SAME THING IS HAPPENING IN THEIR COUNTRY. Because it is not just Greece. It is a world phenomenon that Greece had the bad luck to be the first piece of domino -  western "developed" country to fall. 

And it is exactly this elephant among the poppies that is hiding so well, that everybody knows, yet nobody can see and deal with once and for all. And part of the problem, the poppies,  are most of the current governments of the world. 
 
   




Saturday, 25 July 2015

Money as a weapon of massive destruction




The crisis is first and foremost a crisis of human values. Of human as the only value. It is not just about Greece, it is about every country in the world that accepts to have part of their citizens live on the street, or with the bare minimum, in desperation.  To turn them into beggars or to slaves, with no money, no time, no life. These people could and most of them would work and offer to their society and the world, if they were allowed. They would make the world better.  
You have to understand that the system we live in, was supposed to work for the benefit of people. Since it doesn't do that, the system is wrong and should change. Why would anybody accept a system that is based on greed?
Money used to be a tool, now it has become a weapon. And unfortunately most people are addicted to it and do not care to see the difference. It is exactly like drugs or the monopoly imposed to countries for certain products, like tea, coffee and cigarettes. For the first period they are free, then there is a small price and when people get used to them and put them into their daily life as habits the price goes up.


Since every politician (even in EU, especially in EU) is looking first and foremost for the interest of his own country and perhaps some companies,  it is time for EU to be disbanded. Since ECB dictates rules to countries, while its sole role was different, it is time to close and let the countries return to their currencies.
Don't be fooled, since this situation in  Greece not only went by without a massive protest from the other EU government members, but most of them actually facilitated this situation,  it is only a matter of time for the population of the rest of the countries to follow the same fate.   

ARD MONITOR Το μεγάλο ξεπούλημα, το γερμανικό κρατικό κανάλι για την ιδι...