Saturday, 21 May 2022

Οι εκλογές και η απλή (ανα)λογική

Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι πέρα από τα μικροσμφέροντά του, τα οποία όμως συνθλίβονται από τις σαρωτικές αλλαγές που εφαρμόζονται είτε ως λύσεις ανάγκης είτε σαν κρίσεις, ο κάθε πολιτικός εκφράζει και προσπαθεί να εφορμόσει αλλαγές είτε επειδή θεωρεί ότι είναι ταιριαστές σύμφωνα με την κοσμοθεωρία του, είτε επειδή έχει συμφέρον. Αφήνοντας κατά μέρος την δεύτερη περίπτωση, που υποδηλώνει δόλο και προμελέτη και που ο κάθε εχέφρων άνθρωπος μπορεί μόνος του να κρίνει εάν ισχύει, ο ψηφοφόρος πρέπει να αναρωτηθεί εάν η κοσμοθεωρία του κάθε πολιτικού αφενώς είναι εφαρμόσιμη, ταιριάζει με την δική του κοσμοθεωρία και το σημαντικότερο εάν είναι προς το συμφέρον του. Τόσο το προσωπικό όσο και για το σύνολο της πατρίδας. Οι πολίτες δυστυχώς ψηφίζουν άγνωστους ανθρώπους, με ακόμη πιό άγνωστη κοσμοθεωρία και δυστυχώς με έναν οπαδικό τρόπο, όπως έλεγε και ο Πανούσης, “σώβρακα και φανέλες”. Πάντα απορούσα γιατί το ΠΑΣΟΚ, συνεχίζει να υπάρχει, είτε με άλλο όνομα είτε στελεχώνοντας άλλους πολιτικούς σχηματισμούς, ζερβόδεξα. Κανονικά έπρεπε οι ψηφοφόροι του να καταλάβουν την κοροϊδία και να κλείσουν το μαγαζάκι αυτό. Και βεβαίως το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα κόμματα εξουσίας, που ξεπουλάνε την Ελλάδα σα να ήταν το χωράφι του παππού τους. Θα μου πει κάποιος και τι να ψηφίσω; Δεν ξέρω, ειλικρινά. Τα τελευταία 30 χρόνια που ψηφίζω, αφαιρώ τα ψηφοδέλτια των κομμάτων εξουσίας, αφαιρώ τους επικίνδυνους ακροδεξιούς και ακροαριστερούς τύπους, τους ξεκάθαρα ανόητους ή τυχοδιώκτες, αυτούς που στο παρελθόν έχουν κάνει κακό στον τόπο και εάν δεν έχει μείνει κάποιος που ξέρω, διαλέγω ένα από αυτά που έχει μείνει. Ποτέ δεν βγήκε αυτό που ψήφισα.
Όμως στις επερχόμενες εκλογές, με την απλή αναλογική, δίνεται μία ευκαιρία στον κόσμο να στείλει στα σπίτια τους, τις ύαινες που μαστίζουν την χώρα μας τα τελευταία 40 και πλέον χρόνια. Δεν ξέρω εάν θα τους ταρακουνίσει αυτό, ώστε να αλλάξουν πλεύση σε περίπτωση που βγούν τελικά, αλλά δεν το πιστεύω. Πιά, δολοφονούν απροκάλυπτα την Ελλάδα και τους πολίτες της, οπότε εάν ξαναβγούν δεν έχουν λόγο να χαριστούν σε κανέναν. Ίσως τα ξενόφερτα επιτελεία τους να το έχουν υπολογίσει και να καταφέρουν ένα συγκλονιστικό πλήγμα στην Ελλάδα ακριβώς πριν τις εκλογές, για να πείσουν τους ψηφοφόρους ότι δεν πρέπει να πειραματιστούν με άπειρους πολιτικούς, δηλαδή για μία ακόμη φορά να διαλέξουν ανάμεσα στους χειρότερους σαν λύση ανάγκης. Και ελπίζω να μην ξεπουλήσουν τα πάντα για να ξεπληρώσουν αυτή την χάρη οι εισαγώμενοι πολιτικοί καριέρας που λυμαίνονται τον τόπο μας.
Και η επόμενη μέρα; Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να μαντέψω. Μπορεί η ίδια η εξουσία να προκαλεί την διαφθορά. Μπορεί από την θέση εξουσίας να δουν τα πράγματα όπως και οι προηγούμενοι και να μην έχουν το θάρρος να το δηλώσουν και να παραιτηθούν. Μπορεί οι πράξεις των νέων πολιτικών να είναι χειρότερες, ή να εμφανιστούν σαν τέτοιες. Μπορεί να έχουμε δολοφονία χαρακτήρων από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, σαμποτάζ πραγματικά ή κατασκευασμένα, ώστε να αμαυρώσουν κάθε προσπάθεια για πραγματική αλλαγή. Μπορεί τελικά ο ίδιος ο λαός να μην δείξει πιά καθόλου υπομονή και να μην δώσει τον απαιτούμενο χρόνο για τις αλλαγές. Μπορεί οι ολιγάρχες να έχουν ναρκοθετήσει τον δημόσιο πολιτικό βίο και να μην είναι εφικτές οι αλλαγές χωρίς βαρύτατο τίμημα. Ειλικρινά δεν ξέρω.
Πρέπει όμως να γίνει η προσπάθεια; Σίγουρα. Γιατί κανείς δεν μπορεί να σου πάρει την πατρίδα. Μπορούν όμως να σε κάνουν να νομίζεις ότι η καλύτερη λύση είναι να την παραδόσεις μόνος σου.

Saturday, 14 May 2022

Η τακτική της καθυστέρησης, της αναβολής και της ακύρωσης

Δεν μπορείς να απαιτείς να ακούγεσαι. Ή μάλλον μπορείς να απαιτείς, αλλά δεν σημαίνει ότι θα ακούγεσαι. Ή μάλλον μπορείς να ακούγεσαι, αλλά κανείς δεν θα σε ακούει. Ή μάλλον, μπορεί να σε ακούν πολλοί ή ακόμη και όλοι, αλλά δεν θα σου δίνουν σημασία. Ή θα σου δίνουν σημασία, αυτή που δίνουν σε έναν τρελό. Μπορεί για να σπάσουν την αφόρητη βαρεμάρα τους, ή από φόβο. Το μήνυμα δεν έχει πιά καμία σημασία. Ο τρόπος που μεταδίδεις το μήνυμα είναι το ίδιο το μήνυμα, όταν θέλεις να ακουστείς. Αυτά εάν είσαι ιδιώτης. Γιατί από την άλλη πλευρά, όλα είναι διαφήμιση και χάνουν την αξία τους όταν το διαφημιστικό μήνυμα τελειώσει. Για αυτό τα μέσα μιλούσαν για τον κορωνοιό για 2 χρόνια συνεχώς. Απουσίαζαν οι άλλες ειδήσεις; Πιθανόν. Εξάλλου από την αρχή της τηλεόρασης, τα νέα δεν ήταν παρά μία ακόμη ευκαιρία για να πουλήσεις διαφημιστικό χρόνο, μία ευκαιρία για έσοδα, ένα προιόν παρά μία υπηρεσία. Οπότε όταν ήρθε ο κορονοιός και πριν ή μετά από αυτόν ένας πόλεμος, η ειδησιογραφία έριχνε εκεί το βάρος. Και τι έλεγαν; Τα ίδια και τα ίδια. Άρα δεν ήταν ειδήσεις, ήταν διαφήμιση, για ένα προιόν. Και το προιόν είναι η ιδέα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, δεν υπάρχει διαφυγή παρά μόνο σε αυτό που έχει ήδη δρομολογηθεί. Και όσο ο κόσμος αφήνει τον χρόνο να περάσει, τελικά καταντά αληθινό, όχι γιατί είναι η μοναδική ή έστω η καλύτερη λύση, αλλά επειδή είναι πολύ αργά πιά για να εφαρμόσεις οποιαδήποτε άλλη.

Monday, 21 February 2022

Ένα αληθινό όνειρο. Όσο αληθινό μπορεί να είναι ένα όνειρο.

Δεν ήξερα ότι έβλεπα όνειρο, μέχρι που ξύπνησα κλαίγοντας στις 4 το πρωί. Και η ένταση του ονείρου με κράτησε ξύπνιο, ωσότου απελπισμένος για την δύσκολη μέρα που θα ακολουθούσε, το πήρα απόφαση ότι δεν θα ξανακοιμόμουν και σηκώθηκα για να φτιάξω ένα δυνατό καφέ. Συνήθως ξεχνάω τα όνειρα, όταν διακόπτονται από τον ήχο του ξυπνητηριού, και όσα επιμένουν αλλά θέλω να ξεχάσω, τα αφήνω να μαραζώσουν στο φως της ημέρας. Αυτό όμως ήταν πολύ έντονο και το θυμόμουν και το επόμενο βράδυ. Σκέφτηκα τότε να δοκιμάσω να το ξορκίσω γράφοντάς το. Θα το διάβαζα ξανά και ξανά, μέχρι η επανάληψη να το λειάνει και να μην με ενοχλεί πιά. Μέγα λάθος. Οι ρυθμοί της ζωής είναι τόσο έντονοι που δεν πρόλαβα να βάλω σε εφαρμογή το σχέδιο μου. Το σημειωματάριο που το είχα γράψει ξεχάστηκε στο κομοδίνο μου και σιγά σιγά ξέχασα και το όνειρο. Όμως τώρα ήταν εκεί για να το ξαναθυμηθώ. Είχα επισκεφθεί το σπίτι του παππού μου στο χωριό. Παρότι τώρα που το σκέφτομαι δεν έμοιαζε σε τίποτε με το πραγματικό σπίτι του παππού μου. Το σπίτι είχε ένα μακρόστενο παρτέρι μπροστά του, γεμάτο δέντρα που άνθιζαν. Τα δέντρα αυτά αποτελούσαν εντονότερη εικόνα και ανάμνηση από το ίδιο το σπίτι, του οποίου έβλεπα την πόρτα μόνο. Στο παρτέρι, διέκρινα μία συκιά, μία μουριά, άλλα δέντρα και πολλούς θάμνους αλλά μπροστά μπροστά, ένα δέντρο που για αυτό αισθανόμουν περήφανος και αγαπούσα ιδιαιτέρως. Το αναγνώρισα ως λωτό, άν και τα άνθη του έμοιαζαν περισσότερο με ορχιδέες. Πολλές σφήκες και μέλισσες καθόντουσαν πάνω στα άνθη αυτά, ξετρελαμένες με το πλούσιο νέκταρ τους και μοιραζόμουν και εγώ τον ενθουσιασμό τους τόσο λόγω της ομορφιάς των ανθών, όσο και από την γνώση ότι θα έδιναν πολλούς καρπούς. Και ο λωτός είναι ένα από τα φρούτα που μου αρέσουν πολύ. Αριστερά από το παρτέρι ήταν ένα παγκάκι στο οποίο καθόταν ένας άνθρωπος που μου φαινόταν οικείος, με γυαλιά και καμπαρτίνα. Του έδειξα με ενθουσιασμό τα άνθη και μάλιστα σήκωσα από κάτω ένα που είχε σπάσει και τον πλησίασα να του το δείξω. Δεν είχα προλάβει να τον πλησιάσω όταν ένας άλλος άνθρωπος με τα ίδια ρούχα, μαύρη καμπαρτίνα, κουστούμι και γυαλιά με μεγάλο χρυσό σκελετό, πλησίασε το δέντρο και έκοψε ένα μεγάλο μέρος από τα άνθη, καταστρέφοντας ταυτοχρόνως πολλά ακόμη. Αμέσως τον πλησίασα ζητώντας του έντονα αλλά ευγενικά να μην το κάνει αυτό. Εκείνος συνέχισε και άρχισα να του φωνάζω και να τον πλησιάζω με απειλητικές διαθέσεις. Με απέφυγε και περπατώντας με γρήγορα βήματα έφτασε στο πίσω μέρος του σπιτιού που είχε ένα πετρόκτιστο τοίχο και πίσω από αυτόν ήταν το νεκροταφείο. Στρίβοντας πίσω από τον τοίχο που μας χώριζε από το νεκροταφείο, τον έφτασα και του είπα ότι λυπάμαι που του φώναξα, αλλά δεν με άκουγε που του μίλησα ευγενικά και δεν ανέχομαι να χαλάνε το δέντρο που στο κάτω κάτω μου ανήκει, ειδικά όταν ανθίζει επειδή με αυτόν τον τρόπο δεν θα έδινε καρπούς. Δεν μου απάντησε καθόλου και αγνοώντας με επιδεικτικά, άρχισε να περπατά γρήγορα, επιστρέφοντας στο παρτέρι με τα δέντρα. Ο ήλιος ήταν κότρα και ο άνθρωπος χάθηκε μπροστά στον φωτεινό δρόμο. Όταν τα μάτια μου προσαρμόστηκαν στο δυνατό φως είδα με φοβερή λύπη ότι όλα τα φυτά, δέντρα και θάμνοι από το παρτέρι ήταν κομμένα σύριζα. Έπεσα κάτω κλαίγοντας και έλεγα ότι δεν υπάρχει τίποτε που να θέλω πιά από αυτό το μέρος και ότι θα έφευγα στα ξένα. Και ήταν τόσο έντονη η λύπη μου, που ξύπνησα κλαίγοντας.

Sunday, 20 February 2022

A small plot of land (ένα μικρό κομμάτι γης)

Υπάρχει ένα τραγούδι, με τίτλο A small plot of land (ένα μικρό κομμάτι γης) , που είναι χαμένο μέσα στις εκατοντάδες χιλιάδες πλευρές δίσκων βινυλίου που έχουν εκδοθεί από την δεκαετία του 50. Οι περισσότεροι δεν το έχουν ακούσει ποτέ, ενώ οι λίγοι που το άκουσαν το άφησαν να βυθιστεί στην αφάνια, χωρίς να το θυμηθούν ξανά, παρότι ο τραγουδιστής που το τραγουδά, έγινε αργότερα διάσημος, αλλά με άλλο είδος μουσικής. Οι στίχοι του τραγουδιού είναι μάλλον απλοικοί και τετριμμένοι, αφού μιλούν για ένα μικρό παιδί στην επαρχία που θέλει να δει τον κόσμο αλλά είναι δεσμευμένο από τον πατέρα του και την γεωργική παράδοση της οικογένειάς του, αλλά, το κυριότερο, από τον ίδιο του τον φόβο για τον κόσμο μακρυά από το σπίτι του. Και ενώ από την μια, η άγνοιά του , κάνει τον κόσμο μακρυά από το σπίτι του να φαντάζει συναρπαστικός και την ζωή λιγότερο κοπιαστική, σε σχέση με την εργασία του στα χωράφια, η ίδια αυτή άγνοια τον κάνει να αισθάνεται προστατευμένος στο μικρό κομμάτι γης του κόσμου, που η τύχη τον έριξε. Ο στιχουργός του τραγουδιού, πιθανότατα επειδή κατανοεί την αδυναμία των στίχων, καταλήγει με μια όμορφη και αρκετά επιτυχημένη, κατά την γνώμη μου, φιλοσοφημένη παρομοίωση, όπου με το “μικρό κομμάτι γης” υποννοεί και την τελευταία κατοικία του ανθρώπου, καταδεικνύοντας έτσι είτε την ματαιότητα των ονείρων μετά την πάροδο χρόνων, είτε ότι αυτό το κομμάτι γης αποτελεί τον τάφο των ονείρων του νέου. Ήμουν καθισμένος σε μία άδεια ξαπλώστρα ενός κλειστού παραλιακού μπαρ, φορώντας μαρκυμάνικο, όχι τόσο για τη βραδυνή ψύχρα, όσο για την αποφυγή των κουνουπιών. Το ραδιοφωνάκι έπαιζε δίπλα μου, στα βραχέα, πιάνοντας σταθμούς από την Τουρκία και την Αραβία, ή ίσως να ήταν από την Αίγυπτο και την Συρία, τον Λίβανο και την Ιορδανία. Μέρη εξωτικά και επικίνδυνα, ακόμη και όταν δεν έχουν πόλεμο. Κατέληξα να ακούω έναν από αυτούς, όταν κουράστηκα να ψάχνω τους τοπικούς σταθμούς στα FM που έπαιζαν σκυλάδικα. Μία άγνωστη γλώσσα, άλλωτε σκληρή και άλλωτε μελωδική, έκοβε την ροή των τραγουδιών. Δεν ξέρω τι με κρατούσε σε αυτόν τον σταθμό, αλλά κάθε τραγούδι, κυρίως αγγλικά αλλά και κάποια γαλλικά και ιταλικα, μου δημιουργούσε μία αίσθηση νοσταλγίας που προσπάθησα να εξηγήσω στον εαυτό μου. Ίσως να ήταν αυτός ο χαμηλός διαρκής βόμβος που έχουν οι σταθμοί στα βραχέα, ή που ο ήχος μοιάζει να βγαίνει από τούννελ, και κάνει πιό έντονη την αίσθηση ότι ταξιδεύει από πολύ μακρυά, όχι μόνο μακρυά σε απόσταση αλλά και από άλλο χρόνο. Από την άλλη θα μπορούσε να ήταν μία μορφή νοσταλγίας που διαστέλει τις έννοιες του χώρου και του χρόνου, μια νοσταλγία επειδή τελείωνε το καλοκαίρι. Και εγώ βρισκόμουν σε αυτόν τον τόπο, το λιμάνι της μικρής κωμοπόλης από την οποία κατάγεται η μητέρα μου, μόνος μου, χωρίς μεταφορικό μέσο για να πάω οπουδήποτε αλλού, εκτός από τα μέρη που μπορούσα να πάω με τα πόδια. Με τα βουνά πίσω μου ήδη τυλιγμένα στο σκοτάδι και τα βουνά μπροστά μου, σαν στήθος νέας γυναίκας που ετοιμάζεται να ρίξει ένα μαύρο σάλι πάνω της. Και ανάμεσα, σαν σκηνή θεάτρου, ολόφωτη η προκυμαία που προστατεύει το λιμανάκι, και αποτελεί μία φτωχή προέκταση 70 μέτρων στον ήδη μικρό περίπατο της παραλίας. Και σήμερα, όπως και τις προηγούμενες μέρες, δεν παίζει τίποτε εκεί. Και ξαφνικά, αυτό το κομμάτι έπαιξε και μου μίλησε. Νομίζω ότι εάν το άκουγα οπουδήποτε αλλού, ή σε άλλη περίσταση, δεν θα του έδινα σημασία.

Friday, 18 February 2022

Ο προφήτης έξω από τον κήπο του

Πριν από μερικά χρόνια γνώρισα έναν προφήτη. Θα μου πει κάποιος, τι χαζομάρες είναι αυτές, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι και εγώ τον αντιμετώπιζα με σκεπτικισμό,  μέχρι που οι προφητείες του εκπληρώθηκαν. Βεβαίως δεν ήταν πολύ σπουδαίες προφητείες. Περισσότερο προβλέψεις θα τις έλεγε κανείς, για το τι θα συμβεί στην γειτονιά. Αλλά αυτό που μετρούσε ήταν ότι σε όλες έπεσε μέσα. π.χ. ότι η ωραία περσική γάτα του γείτονα θα έχανε και τις επτά ζωές της κάτω από τους τροχούς διερχόμενου αυτοκινήτου, ή ότι οι εκατόχρονες τριανταφυλλιές του κυρ Κώστα θα μαραίνονταν ξαφνικά, ή ακόμη ότι τα λάστιχα δύο αυτοκινήτων θα ξεφούσκωναν και, η ακόμη πιό εντυπωσιακή,  ότι η τοπική ομάδα του μπάσκετ θα έχανε στο επόμενο παιχνίδι της, με την πιό αδύναμη ομάδα του ομίλου της, μεταξύ άλλων. Δεν μας πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι ο ίδιος ο προφήτης τα προκαλούσε, μέχρι που τον πιάσανε να κάνει γκραφίτι στον φρεσκοβαμμένο τοίχο του κυρ. Κώστα, τον οποίο είχε βάψει πρόσφατα, όταν αποφάσισε ότι οι τριανταφυλλιές του είχαν καταστραφεί για πάντα και δεν θα κάλυπταν πιά τον τοίχο του σπιτιού του. Ο προφήτης μας είχε κάνει το λάθος να ανακοινώσει με ακρίβεια τον χρόνο του γκραφίτι αλλά και το περιεχόμενο και προφανώς κάποιοι, περισσότερο καχύποπτοι από μένα, του είχαν στήσει καρτέρι και τον πιάσαν στα πράσα. Παρόλα αυτά συνέχισε να μας κάνει εντύπωση η πρόβλεψή του για την γάτα, μέχρι που κάποιος από εμάς, που διάβαζε πολύ Άγκαθα Κρίστυ, πρότινε ότι η γάτα ήταν ήδη νεκρή και απλώς την παρουσίασε την κατάλληλη στιγμή. Ή για την ομάδα του μπάσκετ, που έχασε επειδή 4 βασικοί της παίκτες έτυχε να πάθουν τροφική δηλητηρίαση πριν τον αγώνα, μέχρι που  έφτασε στα αυτιά μας  ότι ο προφήτης τους είχε κεράσει πίτσα το προηγούμενο βράδυ. Απαντήσεις που ναι μεν ικανοποιούσαν την φυσική μας ροπή στο να βρίσκουμε λύση σε λογικά  προβλήματα, από την άλλη, άφηνε ανικανοποίητη την ροπή μας να πιστεύουμε σε μεταφυσικές δοξασίες που μας βοηθούν να φανταζόμαστε εκεί όπου δεν μπορούμε να επιλύσουμε λογικά. Η μεγαλύτερη, πάντως, αποτυχία του,  ήταν όταν πρόβλεψε ότι δεν θα καταδικαζόταν για τις ζημιές και τις παρανομίες που είχε κάνει. Αλλά οι πλούσιοι γονείς του, ντροπιασμένοι τόσο από την έκταση των ζημιών που είχε προκαλέσει, όσο και πληγωμένοι βαθύτατα που ο γιός τους δεν ήταν τελικά ο προφήτης που πίστευαν και τους είχε ρεζιλέψει, προσέλαβαν επίτηδες τον χειρότερο δικηγόρο που μπορούσαν να βρουν, και έβαλαν μέσο ώστε ο δικαστής να μην δείξει καμία επιείκεια. Όχι τόσο για να τιμωρηθεί ο γιός, όσο για να εξιλεωθούν αυτοί, και κατά κάποιον τρόπο  να δείξουν ότι πιστεύουν στην δικαιοσύνη ακόμη και όταν πρόκειται για τον γιό τους. Τώρα βεβαίως έχουν αμφιβολίες και ανησυχούν μήν τυχόν και είναι αλήθεια προφήτης, επειδή ο γιός τους προέβλεψε ότι κάτι κακό θα τους συμβεί όταν αποφυλακιστεί.

Wednesday, 24 November 2021

Virus of the mind

What do you want from life?
Isn't it strange that with so many things to do, people actually get bored with life?
Isn't it stranger still, that the same bored people worry so much about the corona virus and other deadly diseases?
And as an after though, isn't it strange that the virus of the mind called "social media" is not considered far more dangerous, time consuming, life and ethics threatening and changing than any other real and life threatening virus?
Why are we supporting by default any changes in the social structure? Or why do we consider them inevitable, without putting up a fight?

In the span of almost 20 months, this corona virus fear, has been spreading like wild fire across the globe. It is true that after reading about the death toll of the big three global 20th century pandemics, the matter is not to be taken lightly. But something has changed. Something crucially important. The way people face life and death. Up until the last pandemic, the Hong Kong and Asian flu, in the late 60's, we valued the importance and teachings of the religions in the life of people that provided a moral compass, a light in despair, a drive when all things looked hopeless, a solid refuge in the dilemmas and the mystery of death, and consequently of life. It provided a stance in life, a philosophy, after all, philosophy is the study of dying, a preparation of death, which looked very much like answers, because people don't need words, but a modus operandi, especially through hard times.
And the religious faith provided this. Actually the Christian faith and way of living itself is an affirmative reply about the mystery of death.
But all this was lost in the last 40-50 years. Faith into God, was replaced with faith into technology, absolute faith that science can provide and if not now in the future, all the answers. Religions are presented as being irrational and opposing to science and as such mocked upon. And all their teachings that helped people, got lost.
Now they talk daily about the death toll, attributing the deaths to the new virus. It is harsh to make these personal loses a number in statistics, but I wonder how many of those people would have died by other causes, or even from the seasonal common flu. And would it have been the common flu, or their already compromised health? Every loss is tragic, but it is important to realize how this particular situation transforms the way we see the world and the loss of a human life.
I think that we are witnesses and victims at the same time, of a pandemic of fear. A fear that has pushed the first piece of domino, and now every piece will follow suit. Freedoms collapse, social solidarity collapsed, health care, education, jobs, free thinking, democracy, they are all down. And all this is created and perpetuated not by religious radicals, not by scientists, but by politicians that serve interests that we hardly can imagine or dare talk, because we lack evidence. And these politicians claim that it is science that suggest these actions. And that science expressed like this, is the only source to solve our problems in life. This, of course, resembles blind faith which unfortunately leads to hybris.

Wednesday, 15 September 2021

Η αλλαγή προς χάριν της αλλαγής

Πρέπει να έχεις έναν τρόπο ζωής που εκτιμάς και πιστεύεις ότι αξίζει να σωθεί, ώστε να πολεμήσεις και να προσφέρεις την ζωή σου για αυτόν. Όχι για μουσειακούς λόγους, όχι για να διαφυλάξεις την παράδοση και το μερίδιο που μπορεί να προσφέρεις στην όποια παγκόσμια πολιτισμική ποικιλία, που από μόνα τους είναι αρκετοί σαν λόγοι, αλλά είναι μόνον ψυχρή λογική. Πρέπει να έχεις τόσο την πίστη όσο και απτές αποδείξεις ότι αυτός ο τρόπος που σου κληρονομήθηκε είναι μοναδικά ταιριαστός για σένα στον τόπο και χρόνο που βρέθηκες να ζεις. Γιατί μόνο έτσι θα έχεις τα ψυχικά αποθέματα για να αντισταθείς για να διαφυλάξεις αυτόν τον τρόπο ζωής. Δυστυχώς οι λανθασμένες πολιτικές που ασκούνται στους λαούς τα τελευταία 50-70 χρόνια έχουν σαν κύριο στόχο να αλλοιώσουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων, να τους αποκόψουν από τα στοιχεία που τους συνδέουν με την πατρίδα τους και τον τρόπο ζωής που πηγάζει από την σχέση αυτή. Η απώλεια της επαφής από την φύση, η αρπαγή της περιουσίας μέσω των άδικων και παράλογων (ακριβώς επειδή δεν οδηγούν σε καμία λύση) φόρων και νόμων, οι υπέρμετρες υποχρεώσεις και οι αντιστρόφως ανάλογες παροχές και τα δικαιώματα, οδηγούν τελικά τον άνθρωπο, ο οποίος έχει ταυτίσει από τα προηγούμενα χρόνια το κράτος και τις οικονομικές πολιτικές με τον τρόπο ζωής και τις αξίες του, να τα απαξιώσει όλα και να προτιμήσει την γλυκειά νάρκωση της οθόνης του υπολογιστή και της τηλεόρασης. Με απλά λόγια, αυτό που προσπαθούν να κάνουν τα τελευταία χρόνια, δεν είναι να μας αποσπάσουν από την όποια προσωπική περιουσία που διαθέτει ο καθένας, αλλά μέσω αυτής της αρπαγής να μας κάνουν να επαναπροσδιορίσυμε την σχέση μας με την πατρίδα μας και τον τρόπο ζωής μας. Πολλοί άνθρωποι είχαν απωλέσει την σχέση τους με την πατρίδα και τον τρόπο ζωής, εδώ και πολλά χρόνια, πολύ πριν την κρίση, αλλά ακόμη και τότε, οι με δανεικά απλόχερες πολιτικές που ασκήθηκαν, είχαν τον ίδιο ακριβώς στόχο. Τώρα απλώς βάλλονται αυτοί που δεν αποτελούσαν μέρος του προβλήματος, αυτοί που δεν τα έφαγαν μαζί με τους άλλους, αυτοί που πιστεύουν ότι αυτή η γωνιά του κόσμου, έχει να προσφέρει έναν τρόπο ζωής που είναι αφάνταστα καλύτερος από τον ομογενοποιημένο τρόπο ζωής που επιβάλλεται σε παγκόσμια κλίμακα. Το γεγονός ότι δεν θεωρεί κανείς περίεργο το ότι παρουσιάζουν σαν εκσυγχρονισμό ένα σωρό αλλαγές που επιβάλλονται χωρίς καμία λογική, αφού δεν είναι απαραίτητες και το κυριότερο δεν ζητήθηκαν από τον κόσμο, μου προξενεί φοβερή εντύπωση και φόβο, γιατί συμβάλλει στην επιτάχυνση της διαδικασίας.