Tuesday, 18 February 2020

Πως να καταστρέψετε μία δημόσια επιχείρηση σε 4 απλά βήματα



Βήμα πρώτο: κερδίζετε τις εκλογές με την λεγόμενη μεγάλη πλειοψηφία, αγνοώντας επιδεικτικά την δυσαρέσκεια του κόσμου που εκφράζεται με ακόμη μεγαλύτερη αποχή. Οι εκλογές επιβραβεύουν το πρώτο κόμμα με 50 επιπλέον έδρες, στερώντας τες και κλέβοντας τες  από τα μικρότερα κόμματα που εάν δεν πιάσουν το 3%, οι ψηφοφόροι τους δεν εκπροσωπούνται από κανέναν. Και παρόλες αυτές τις μη δημοκρατικές συνθήκες, δεν υπάρχει ούτε ντροπή ούτε κάν ταπεινότητα. Πωλούν χωρίς ντροπή και ενδοιασμούς αυτά για τα οποία ο κόσμος τους εξέλεξε να διοικούν. Τα πωλούν λες και είναι η καλύβα του παππού τους. Και όταν τα πουλήσουν όλα, μαζί και την μάνα τους,  ο μόνος ρόλος που θα τους μείνει είναι η ψήφιση και η επιβολή περισσοτέρων άδικων νόμων δήθεν περιπάταξης του μονοπωλείου.


Βήμα δεύτερο: τοποθετείτε ανίκανους διευθυντές σε νευραλγικές θέσεις στις κρατικές υπηρεσίες και εταιρείες. Εάν έχουν προηγούμενη θητεία σε αντιστοιχες ανταγωνιστικές ιδιωτικές εταιρείες ακόμη καλύτερα. Εξάλλου είναι κλατι το τελείως Ελληνικό, μιας και οι Έλληνες εφήυραν και τον Δούρειο Ίππο. Οι εν λόγω διευθυντές προσπαθούν με κάθε τρόπο να αλώσουν τις εταιρείες. Παλαιότερα κάναν όλες τις χάρες, κυρίως τις ανόητες στους συνδικαλιστές. Τώρα πιά κάνουν περιττά έξοδα, άχρηστες προσλήψεις, πωλούν μετοχές όταν είναι χαμηλά και μετά σπαταλούν τα μετρητά  αποκτώντας  λάθος υλικά με πανάκριβους διαγωνισμούς και μετά βγαίνουν και διαμαρτύρονται ότι για όλα φταίει η προηγούμενη διοίκηση και κυβέρνηση. Εν τω μεταξύ η παροχή υπηρεσιών γίνεται προβληματική. Με αυτόν τον τρόπο απαξιώνεται η εταιρεία και αρχίζουν οι διαροές προς άλλες ανταγωνιστικές ιδιωτικές επιχειρήσεις.


Βήμα τρίτο: Αφού έχει απαξιωθεί η εταιρεία,  ότι έχει απομείνει τεμαχίζεται περαιτέρω  και την πουλάτε τμηματικά σε ιδιώτες, που έχουν στήσει ήδη επιχειρήσεις όρνεα, χωρίς κανένα βάθος, με αποκλειστικό σκοπό την απογύμνωση των δημοσίων εταιρειών μέσω του χρηματηστηρίου σε σούπερ μειωμένες τιμές, προτίνοντας σαν δικαιολογία ότι επιτέλους η εταιρεία θα δουλέψει καλά και θα δώσει δουλειά σε περισσότερο κόσμο. Δεν μιλάτε για τους μισθούς πείνας που προσφέρους ως αμοιβή στους υπαλλήλους τους αυτές οι εταιρείες. Εξάλλου οι πολιτικοί μείωσαν με νόμους τους μισθούς. Δεν λέτε φυσικά ούτε  ότι το ζημιογόνο τμήμα συνεχίζει να το αναλαμβάνει το δημόσιο. Δεν λέτε ότι η φύση πολλών εταιρειών όπως η ΕΥΔΑΠ, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΛΤΑ, ΟΣΕ, ΟΑΣΑ, ΜΕΤΡΟ,  νοσοκομεία, εκπαίδευση,  κοκ, είναι τέτοια που πάντα υπάρχει ένα ζημιογόνο τμήμα αλλά συνήθως καλύπτεται από τα έσοδα- κέρδη των υπολοίπων τμημάτων ή από την φορολόγηση. Εφόσον όμως τα υπόλοιπα κερδοφόρα τμήματα έχουν πουληθεί και παράγουν κέρδος για τους νέους ιδιοκτήτες, παρουσιάζονται ψευδός σαν success story των ιδιωτών και ότι η αποτυχία των υπολοίπων είναι λόγω του ότι  είναι δημόσια. Λες και η λέξη δημόσιο είναι συνώνυμη με την αποτυχία, ή ακόμη χειρότερα την λέπρα.




Βήμα τέταρτο: Εάν παρόλο το δεύτερο και τρίτο βήμα τα πράγματα δεν πάνε  όπως τα θέλετε και η αντίδραση της  πλειοψηφίας του λαού δεν είναι η αναμενόμενη, δηλαδή επιμμένουν να στηρίζουν τον δημόσιο χαρακτήρα αυτών των επιχειρήσεων με το να μην αποχωρούν από αυτές,  τότε ακριβαίνετε τις υπηρεσίες και ταυτοχρόνως απολύετε προσωπικό,  ώστε οι υπηρεσίες να είναι υποστελεχωμένες και μην λειτουργούν σωστά. Που θα πάει,  οι επίμονοι ανόητοι  Έλληνες, που δεν καταλαβαίνουν την αξία της ιδιωτικής εταιρείας,   θα κουραστούν να πληρώνουν για κακές υπηρεσίες και θα πάνε στις ιδιωτικές, που είναι φθηνότερες. Γιατί για καλύτερη ποιότητα, ούτε συζήτηση. Και αυτές υποστελεχωμένες είναι, και μάλιστα με κακοπληρωμένους υπαλλήλους. Και όταν εκλείψει ο μεγάλος ανταγωνιστής που είναι το δημόσιο, τότε θα ξεφαντώσουν οι ιδιώτες, κάνοντας ουσιαστικά μία τιμολόγηση των υπηρεσιών τους που μοιάζει με τράστ, είναι δηλαδή  μονοπώλειο. Και εάν η κοινωνική κατακραυγή είναι μεγάλη και δεν  τους συμφέρει θα πουλήσουν τις μετοχές τους σε ξένες εταιρείες. Παράδειγμα τρανό η τηλεφωνία, όπου ο ΟΤΕ πουλήθηκε αρχικά σε Έλληνες ιδιώτες (ΜΙG),  με τελικό αποδέκτη την Deutche telekoms. Δεν θα μείνω μόνο στο ότι  πουλήθηκαν έναντι πινακίου φακής, παρότι όντως οι μετοχές αγοράστηκαν στο 1/4 τις αξίας τους, σχεδόν όσο ο τζίρος που έκανε ο ΟΤΕ, σε  ΜΙΑ ΜΟΝΟΝ χρονιά. Ότι ο εξοπλισμός, το δίκτυο και η ακίνητη περιουσία είχε τουλάχιστον εικοσαπλάσια αξία. Ότι τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας δεν επιτρέπουν οι τηλεπικοινωνίες να είναι αποκλειστικά σε χέρια ιδιωτών και ξένων συμφερόντων.  Άλλο παράδειγμα ο κερδοφόρος ΟΠΑΠ, που πουλήθηκε επίσης, όσο ακριβώς ο τζίρος που έκανε σε μία χρονιά.   Ο ΟΤΕ όμως, όπως και οι υπόλοιπες κοινοφελείς επιχειρήσεις, δεν έπρεπε να μπουν ποτέ προς πώληση. Τόσο επειδή επιτελούν έργο που δεν μπορέι να αποτελεί αντικείμενο κερδοφορίας από ανάλγητους ιδιώτες, εφόσον έχουν γίνει βασικά αγαθά δίχως τα οποία δεν μπορείς να ζεις στην σημερινή εποχή, αφετέρου η υπεραξία τους, ο κινητός και ακίνητος πλούτος τους, είναι ανυπολόγιστης αξίας και περιπλέκουν σε τεράστιο βαθμό τα πράγματα, όπως πχ, η αναμενώμενη πώληση υδροηλεκτρικών εργοστασίων θα δεσμεύει τεράστιες περιοχές φυσικού πλούτου και κάλλους, όπως λίμνες και θα δίνει την δυνατότητα στους ιδιώτες να εκβιάζουν, όπως έγινε άλλωστε παλαιότερα και στις ΗΠΑ με τις εταιρείες ενέργειας.     




Τέλος, εάν παρόλα αυτά οι εταιρείες δεν έχουν ξεπουληθεί, είτε τις κλείνεται σε ένα βράδυ όπως έκανε η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ για την ΕΡΤ, είτε φέρνεται μία αριστερή κυβέρνηση και ξεπουλάει τις μετοχές σε ένα βράδυ για το 1/20 τις τιμής τους, όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ με τις τράπεζες. Εμπρός λοιπόν ξεπουλήστε τα όλα και μετά περιμένετε να μειωθούν οι τιμές. Το μόνο που θα σας μείνει είναι το δικαίωμα να διαμαρτύρεστε γράφοντας στα blogs.


Friday, 30 August 2019

Parafrosini

When you are living in crisis for 10 years, it is no longer something passing. Especially if there is no end in sight. It becomes your way of life. Every hope withers after 5-6 years, because you have to adjust to the new conditions or suffer the consequences for waiting for things to return to what you knew as “normality”. The new generation, already in their early twenties, simply don't have any other way of life to compare with. This is their reality. So, it will take time for them to realize that this is not normal, that this s not good, that there is something else, better, and they can fight for it. They probably don't realize we are in crisis, until the next one. But this crisis, which is not a natural phenomenon, but a man made one, exists for a reason. And if the reason for existing brings profits to the instigators, it is only a matter of time for a crisis to happen again and again, every time in a slightly different manner, until... Until there is no more gain for the instigators. So, globally the ecological crisis, is so huge and devastating that an economical crisis at a small place on earth that has been going on for 10 years already, can't be news, any longer. Yet, even if it is no news that 10 million people in Greece are slipping into darkness, also it is no news that Portugal, Italy and many other countries are experiencing similar realities. And they don't make headlines, because the crime is a continuous one, so if there is no change in the falling, well, it is no news. There is no change in the horizon, until we hit rock bottom. Or maybe there is. Of course not a solution that will help the people and indeed the country out of the crisis, but the final take over of any public asset, of any private wealth, of the history of Greece, of the will power of people to stay and fight for their country, for the country itself. And this change, is going to be global, but will affect mostly the countries that are already in crisis. Money have been accumulated by financial institutions and the new global crisis will create such shortage to basic goods, jobs and money, that people will be forced to sell their remaining assets for peanuts to the final institutions. Until then money will be spread around so people can buy useless things, or tick their stupid bucket-lists, so they will be hooked on their frivolous desires and the tool that makes them possible: money. It is a drug like addiction, that eliminates every other way of doing things, in the process. So everything becomes money, from buying a loaf of bread, paying your water and electricity bills, delivering a child to the world, connecting to the internet, enrolling to a university, to taking a trip or even caring for an ill person or burying your dead. Every little or big thing that until 60 years ago, communities were helping each other within their folds, without money exchanging hands, are now all translated into money and paid for dearly. And the cost of money is controlled by the financial institutions. On the other hand, all the spare time people were supposed to be able to free from this trade, is being lost in front of a TV , a computer and mobile phone screen. And the animal, people had dormant in them, will wake up and demand its share. It sounds bleak, but thousands of years of human history, go to prove that there has not been an evolution on this part of the human behavior. Only ways to cover up.

From the book “Parafrosini” (In progress)


Sunday, 11 August 2019

Μετεκλογικό μνημόσυνο

Με το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουλίου 2019, που ουσιαστικά δεν άλλαξε απολύτως τίποτε, αναρωτιέμαι εάν τελικά θέλουν να σωθούν οι Έλληνες.

Πολλοί λένε ότι είμαι απαισιόδοξος και δεν βλέπω τα πράγματα σωστά.
Όμως, αρκεί η εφαρμογή της θεωρίας που λέει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα αλλά φταίει ο τρόπος που τα βλέπουμε;
Και εάν μπορέσουμε να τα δούμε διαφορετικά είναι αρκετό ώστε να μπορέσουμε να τα καταφέρουμε να βγούμε από την κρίση χωρίς άλλες απώλειες;

Νομίζω ότι τα πράγματα είναι τόσο άσχημα, που η προσπάθεια να τα δούμε με άλλο τρόπο δεν είναι απλώς ένα ψέμα προς τον εαυτό μας, έστω με σκοπό να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε στην άκρως φοβερή καθημερινότητά μας. Είναι η δημιουργία μίας αυταπάτης, είναι το ξόδεμα του χρόνου που ανήκε φυσιολογικά στο οριστικό γκρέμισμα του παλιού και στην ανοικοδόμηση του νέου. Και εμείς το αντικαταστήσαμε κάνοντας ένα βαψιματάκι με μοντέρνα και αισιόδοξα χρώματα. Από κόκκινο σε μπλε. Δεν κατανοούμε ότι είναι χρόνος που θα μας λείψει στο μέλλον και οι λύσεις που θα αποφασίζονται τότε θα είναι λόγω της απουσίας χρόνου, με την ολοφάνερη ομολογία ότι δεν είναι οι καλύτερες. Δεν πρέπει να λέμε πιά ψέματα στον εαυτό μας. Τα πράγματα δεν αλλάζουν επειδή τα βλέπουμε από άλλη γωνία. Πάντα μετωπικά θα συγκρουόμαστε μαζί τους. Η άλλη οπτική δεν σημαίνει και άλλη αντιμετώπιση. Οι λύσεις μονοδρομούνται επειδή μόνο έτσι θα είναι προσοδοφόρες για αυτούς που τις επιβάλλουν. Δεν πρέπει να χαθεί άλλος καιρός. Δεν πρέπει να πουληθούν άλλες δημόσιες επιχειρήσεις, όπως η ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ και οι συγκοινωνίες, υγεία και παιδεία. Δεν πρέπει να γίνουν άλλες παραχωρήσεις και υποχωρήσεις σε εθνικά ζητήματα.  

Αλλά αυτό θέλει αγώνα, αγάπη για την πατρίδα και πίστη.

Δυστυχώς πιστεύουμε στις ταχυδακτυλουργίες σα να είναι αληθινά θαύματα και δεν πιστεύουμε στα θαύματα γιατί δεν είναι αρκετά εντυπωσιακά και δεν συμβαίνουν ακριβώς την στιγμή που τα ζητάμε.

Tuesday, 30 April 2019

Σκέψεις πριν τις επερχόμενες εκλογές - Το αφήγημα του τεμπέλη Έλληνα και η δική μου κατανόηση των πραγμάτων - Χριστός Ανέστη

Από την αρχή της κρίσης του 2010 πολλοί βγήκαν στα ΜΜΕ διαλαλώντας ότι εκτός και πέρα από μία οικονομική κρίση, ουσιαστικά αυτό που μας οδήγησε στην κρίση ήταν μία παρατεταμένη κρίση αξιών. Ανέλυαν την κρίση πρόχειρα, αφού το αποτέλεσμα στο οποίο κατέληγαν έμοιαζε να εξηγεί το αφήγημά τους. Η κρίση λοιπόν, σύμφωνα με όλους τους αναλυτές, ήταν αποτέλεσμα της μειωμένης παραγωγικότητας των Ελλήνων και η υπέρμετρη κατανάλωση τους, πέρα από τι δυνατότητές τους.

Αυτές οι αναλύσεις όμως ενώ πιθανόν περιέγραφαν μία υπαρκτή κατάσταση, δεν εξηγούσαν επαρκώς τους λόγους που έκαναν έναν εργατικό λαό, μέχρι και την δεκαετία του 80 να καταλήξει ένας τεμπέλης υπερκαταναλωτής. Δεν τολμούσαν να ακουμπήσουν σαφώς τα κόμματα και τις δήθεν φιλολαϊκές πολιτικές των κομμάτων από το 1981 και μέχρι το 2009 που ουσιαστικά χρέωναν και κατέστρεφαν την χώρα, με εισαγωγές όλων των ειδών, από ρούχα (κλείνοντας τα αντίστοιχα εργοστάσια) μέχρι εσπεριδοειδή (που οι χαμηλές τιμές έκαναν ασύμφορη την συγκομιδή τους από τους αγρότες) μήτε οι Ευρωπαικές οδηγίες που επιζητούσαν περιορισμό του αγροτικού πληθυσμού, η επιδότηση και ασφάλιση καλλιεργειών μόνο για συγκεκριμένους γεννετικά τροποποιημένους σπόρους, η έντονη αστυφιλία, οι γιαλατζί επιχειρηματίες με τα θαλασσοδάνεια. Και όλα αυτά “κρύφτηκαν” με το χρηματιστηριακό κραχ του 1999 και την απώλεια των χρημάτων των δημοσίων ταμείων ασφάλισης και συνταξιοδότησης, που καθόλου τυχαία, ο τότε πρωθυπουργός επέβαλε να παίξουν. Και όταν έγινε και αυτό μαζί με έναν ακόμη υπέρογκο δανεισμό για τα άχρηστα έργα των άσκοπων ολυμπιακών αγώνων, το ΠΑΣΟΚ οδήγησε ξανά τους ψηφοφόρους στις εκλογές. Και τελιλκά βγήκε η ΝΔ. Ουσιαστικά είχαμε και έχουμε (απλώς την θέση του ΠΑΣΟΚ την πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ) ένα δίπολο των κομμάτων εξουσίας που αλληλοκατηγορούνται, για το ποίος έκανε πρώτος το κακό και ποίος έκανε το μικρότερο κακό. Ποτέ δεν κάθησαν μαζί να δούν τι είναι αυτό που θέλει ο λαός που τον ψήφισε και να εκφράσουν με τον καλύτερο τρόπο την λαϊκή εντολή που είχαν λάβει. Βεβαίως από το 2009 και μέχρι σήμερα δεν σημαίνει ότι οι πολιτικοί έχουν αλλάξει νοοτροπία, απλώς δεν είναι σε θέση να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους. Εξακολουθούν να κάνουν ότι θέλουν, άλλωτε βασιζόμενοι στις προσωπικές τους ιδεοληψίες και άλλωτε από υποχρεώσεις απέναντι σε υποστηρικτές τους ή ακόμη και εκβιαζόμενοι. Κανείς δεν μίλησε για το γεγονός ότι ένας ολόκληρος λαός που είχε αποδεχτεί την όποια στέρηση- που μάλιστα ελάχιστα αισθανόταν ως τέτοια, αφού το μέτρο σύγκρισης ήταν ακόμη το αμερικάνικο όνειρο που ερχόταν στην Ελλάδα μέσω της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και της μουσικής, με 20 χρόνια καθυστέρηση, την δεκαετία του 80, ξαφνικά υποχρεώθηκε να δανειστεί ώστε να προχωρήσει σε σχέση με όλους τους άλλους Ευρωπαίους στο κλάμπ της ΕΟΚ. Και όλα ατά δεν έγιναν προς χάριν της Ελλάδας. Οι επιδοτήσεις δόθηκαν με συγκεκριμένους στόχους. Τα χρήματα επέστρεφαν πάλι στις προηγμένες βιομηχανικά χώρες, που σε υποχρέωναν να καλλιεργείς μόνον τους σπόρους που πουλούσαν, να ταξιδεύεις μόνο με τα αυτοκίνητα τους, (για λόγους ασφαλείας με κανόνες που θέσπιζαν οι ίδιοι), να αγοράζεις εξοπλισμό παρωχημένο αλλά έστω καλύτερο από το να μην έχεις καθόλου, σε τιμές σύγχρονου.
Ο ¨Ελληνας όμως δεν ήταν έτσι. Δούλευε σκληρά για να φροντίσει για τις επερχόμενες γενιές. Δεν άπλωνε πέρα από αυτό που είχε δυνατότητα να πληρώσει αμέσως με τις οικονομίες του. Και πολεμούσε για τον τόπο του γιατί τον αγαπούσε και τον σεβόταν, γνωρίζοντας, ακόμη και εάν δεν το είχε λογικά συνειδητοποιήσει ότι η πατρίδα του προσέφερε ουσιαστική προστασία μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Αισθανόταν μέλος μίας ομάδας που με την δυναμική της αντιμετώπιζε τις απειλές και τα προβλήματα, αλλά ταυτοχρόνως ήταν και μονάδα που μπορούσε να ξεχωρίσει με τις προσωπικές του ικανότητες και δυνατότητες που όμως ουσιαστικά επωφελούσαν την ομάδα. Έξω από την ομάδα – πατρίδα, μόνον οι πλέον ισχυροί θα μπορούσαν να επιβιώσουν. Ακόμη όμως και οι πιθανότητες να είναι όλοι ισχυροί στον τόπο μας δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία, αφού ο τόπος είναι μικρός και το πλήθος των ανθρώπων σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο ελάχιστο. Παρόλα αυτά η αγάπη για τον τόπο και η αποφασιστικότητα να θυσιάσεις την ζωή σου για αυτόν, έδειχνε ότι ήταν αρκετά ώστε να αποτρέψουν φαινομενικά ισχυρότερους και αριθμητικά και υλικά υπέρτερους εχθρούς. Και περιβαλλόμαστε από πολλούς.
Παρόμοιες αναλύσεις είχαν όμως γίνει και νωρίτερα. Αυτό όμως που δεν μπόρεσαν να διακρίνουν είναι ότι δεν έγινε ο Έλληνας τεμπέλης, απλώς έπαψε να είναι Έλληνας.

Άμοιρε Έλληνα, που έχασες κάθε ίχνος επαναστατικότητας, είτε γευόμενος περισσότερα από ότι άντεχε το στομάχι σου, είτε γιατί δεχόσουν με στωικότητα την έλλειψη δικαιοσύνης, ελπίζοντας ίσως σε μία Ανώτερη δικαιοσύνη που όμως από καιρού είχες πάψει να πιστεύεις αληθινά. Και αυτό είναι το τραγικό. Να εγκαταλείπεις μία ζωή που παρόλες τις δυσκολίες ήταν για τα δικά σου μέτρα, επειδή πίστεψες στα απατηλά που σου υπόσχονταν. Και τελικά να τα χάνεις όλα. Και αντί να επαναστατείς που σε κορόιδεψαν, να δέχεσαι με καρτερικότητα, σαν να έφταιγες εσύ που δεν είδες την παγίδα που σου στήνανε.

Καλή Ανάσταση
Χριστός Ανέστη




Wednesday, 30 January 2019

Το Μακεδονικό ζήτημα και ο βιασμός της ιστορίας, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της λογικής

Τα τελευταία 30 χρόνια, από την στιγμή δηλαδή που άρχισα να καταλαβαίνω τι συμβαίνει στην ταλαίπωρη Ελλάδα μας, δεν μπόρεσα να βρω ποτέ, ούτε έναν πολιτικό που να εκφράζει μέσα από τις πράξεις του, και όχι μόνον στα λόγια, το συμφέρον της Ελλάδας. Όμως ειδικά τα τελευταία 10 χρόνια, όλοι οι πολιτικοί που πέρασαν από το κοινοβούλιο της Ελλάδας, κυβερνήσεις και αντιπολίτευση, ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Βάζοντας μας στο μνημόνιο και μετά στο δεύτερο και στο τρίτο κοκ, κατόρθωσαν να φέρουν την Ελλάδα στο οικονομικό σημείο που ήταν πριν από 60 χρόνια, ακριβώς μετά τον εμφύλιο.
Με τους χειρισμούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα που ονομάζουν Μακεδονικό, ξυπνούν τις οδυνηρές μνήμες του Κυπριακού και αποδεικνύονται, τελικά, οι χειρότεροι όλων. Θα ήθελα να το αποκαλέσω λάθος, αλλά εδώ ακόμη και εάν υπήρχε μία τυφλή ιδεολογική αντιμετώπιση του ζητήματος από μία αριστερή κυβέρνηση με διεθνιστικές (και πατριδοκτώνες) τάσεις, η παρανοική ανάγνωση και ερμηνεία της ιστορίας, η άγνοια για την ίδια την σημασία των λέξεων, η τυφλότητα για τις εμφανέστατες βλέψεις των γειτόνων, η συστηματική αδιαφορία για την επιθυμία της πλειοψηφίας του Ελληνική λαού και η σαφέστατη ανικανότητα να προβάλουν στο μέλλον την συνέπεια της πράξης τους, αποτελούν δολιότατη προδοσία.
Για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, μία κυρίαρχη χώρα σε καιρό ειρήνης, υποχωρεί σε εθνικά ζητήματα πιεζόμενη από μία μικρότερη και σαφώς πιό αδύναμη χώρα, που εκτός των άλλων έχει άδικο στο ονοματολογικό αυτό ζήτημα. Είναι κάτι που δεν θα έπρεπε να κάνει για κανέναν λόγο. Αλλά ας υποθέσουμε ότι υπήρχαν άλλα οφέλη. Βλέπουμε ότι όχι μόνον δεν αποκομίζουμε κανένα αντίστοιχο εθνικό όφελος, αλλά ουσιαστικά η κυβέρνηση ανοίγει τεράστια ζητήματα στην ήδη ευαίσθητη περιοχή μας, με την στάση  αυτή. Η Τουρκία και η Αλβανία σίγουρα τρίβουν τα χέρια τους βλέποντας την υποχωρητικότητα αυτή.

Αναρωτιέμαι πως θα ονομάζουμε την βόρεια (Ελληνική) Μακεδονία πιά.

Με αυτή την αναγνώριση, κατωρθώνουν να ξηλώσουν μία ισχυρή άμυνα που μας χάριζε η ίδια η ιστορία μας. Ουσιαστικά ξαναγράφουν την ιστορία. Δεν είναι τυχαίο που όλα αυτά γίνονται σε περίοδο εθνικής κρίσης που φέτος κλείνει 10 ολόκληρα χρόνια με τις ευλογίες των αγαπητών ευρωπαίων συν-εταίρων μας, που όχι μόνο δεν μας βοήθησαν ώστε να τελειώσει η κρίση, αλλά μας πιέζουν να ξεπουλήσουμε την χώρα μας. ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΟΠΑΠ, τράπεζες, ΟΣΕ, ήδη ξεπουλήθηκαν και θα ακολουθήσουν και όλες οι υπόλοιπες που έχουν ήδη μπει στο λεγόμενο υπερταμείο. Και βεβαίως αντί να καλυτερευέι η κατάσταση και να μειώνεται το χρέος, η καθημερινότητά του Έλληνα γίνεται χειρότερη και το χρέος μεγαλώνει, τόσο το δημόσιο, όσο και το ιδιωτικό που πριν την κρίση ήταν από τα μικρότερα στην ΕΕ!
Η οικονομική κρίση που κάνει τους ανθρώπους να τρέχουν σαν παλαβοί σε αναζήτηση χρημάτων για τις ανάγκες τους και για τους φόρους, ήρθε τεχνιέντως,  και η αναμενώμενη εξάντληση από τους ρυθμούς και το άγχος χρησιμοποιείται 10 χρόνια μετά, πιστεύοντας ότι θα γίνουν ισχνά τα αντανακλαστικά του κόσμου για τα εθνικά ζητήματα.

Ακόμη απορώ γιατί έπρεπε να φέρουν αυτή τη στιγμή στο προσκήνιο το ζήτημα των Σκοπίων, αφού ΑΥΤΟΙ μας είχαν ανάγκη και όχι εμείς. Ακούγεται ότι είναι οι παράγοντες ΕΕ-ΝΑΤΟ, οπότ θα έπρεπε σαφώς ο πρωθυπουργός να το θέσει στην γνώση του Ελληνικού λαού και να αποφασίσει αυτός. Αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω, γιατί η ΕΕ και το ΝΑΤΟ που φαινομενικά είναι σύμμαχοι της Ελλάδος να υποχρεώνουν την Ελλάδα να κάνει τις υποχωρήσεις και όχι το προς υποδοχή μέλος. Είναι τελείως άκυρο ως επιχείρημα λοιπόν.   Το δε άλλο επιχείρημα που ακούω, ότι 140 χώρες τους είχαν ήδη αναγνωρίσει ως Μακεδονία, εκτός ότι δεν είναι εντελώς αληθές, είναι και παντελώς αδιάφορο. Ας αναλογιστεί κανείς το γιατί με τόση λύσσα επιζητούσαν την αναγνώριση από την Ελλάδα, αφού την είχαν από ...140 χώρες. Γιατί μόνο από την Ελλάδα είχε αξία. 


Thursday, 18 October 2018

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε ένα θέατρο επικοινωνιακό, με τον Κοτζιά να παραιτείται, τον Καμμένο να κάνει δηλώσεις και τον Τσίπρα να δείχνει αποφασισμένος να προχωρήσει την συμφωνία των Πρεσπών, τηλεφωνώντας μάλιστα στον Ζάεφ για να τον καθησυχάσει!



Μα το θέμα δεν είναι επικοινωνιακό. Δεν με ενδιαφέρει εάν παραιτηθεί και όλη η κυβέρνηση. Η κατάπτυστη συμφωνία παραμένει και αυτό θέλουν πιθανόν να σκεπάσουν οι "επικοινωνιολόγοι" της κυβέρνησης. Ή ίσως η παραίτηση Κοτζιά να έγινε ώστε να παρέλθει ο χρόνος (6 μήνες) και η υπουργική ευθύνη, ή ακόμη για να κάνει τις απώλειες του κόμματος Καμμένου μικρότερες, πείθοντας τους όχι και τόσο έξυπνους ψηφοφόρους του, ότι το πολεμάει. Εάν το πολεμούσε, θα είχε παραιτηθεί από τον Φεβρουάριο του 2015, μαζί με τον Βαρουφάκη. Δυστυχώς με κάποιον τρόπο τους κατευθύνουν. Ή ίσως έχουν τόσο αλωθεί οι συνειδήσεις τους, ώστε δεν λειτουργούν για το συμφέρον της Ελλάδας, αλλά απλώς διαχειρίζονται, τις οδηγίες που παίρνουν από το εξωτερικό.  Δηλαδή απλώς δούν ως διπλωμάτες ξένων συμφερόντων για το εσωτερικό. Εάν ξέρουν κάτι παραπάνω, ας βγουν να μας το δηλώσουν χωρίς φόβο για την καριέρα τους και την ζωή τους.  

Thursday, 11 October 2018

Τα Σκόπια, η Ελλάδα, το Μακεδονικό και η βιασμένη ιστορική αλήθεια που κοκκινίζει από ντροπή, αντί για αυτούς που την βίασαν.

Πολλά λέγονται σχετικά με το ζήτημα του ονόματος της μικρής χώρας στα βόρεια σύνορά μας, που έχει κατορθώσει τελικά  να το κάνει και δικό μας ζήτημα, παρόλες της βλακωδώς ευγενικές (πολλοί λένε προδοτικές) προσπάθειες των δικών μας πολιτικών να μας πείσουν ότι όλα θα έχουν ξεχαστεί σε 10 χρόνια, ανανεώνοντας όμως αυτήν την θεωρία ήδη 3 φορές. 


Πρέπει να ομολογήσω ότι ήμουν σίγουρος ότι οι "αριστεροί" πολιτικοί που ξεγέλασαν τον ελληνικό λαό υποσχόμενοι την έξοδο από την κρίση και τα μνημόνια το 2014 και τελικά κατάφεραν να εκλεγούν, για αυτό και μόνο το λόγο,   όχι μόνο δεν θα πρόσφεραν την λύση στην οικονομική κρίση, αλλά θα έφερναν στο τραπέζι εθνικής σημασίας ζητήματα που ο χειρισμός τους ειδικά από αυτούς τους  ανθρώπους που δεν έχουν συναίσθηση της ιστορίας ή της εξωτερικής πολιτικής, θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για την Ελλάδα, αλλά και θα λειτουργούσε εν τέλη αποσταθεροποιητικά για όλη την πολύπαθη περιοχή των Βαλκανίων.

Το όνομα λοιπόν της μικρής αυτής χώρας, είναι ένα ζήτημα που έχει διχάσει τους Έλληνες. Ο διχασμός αυτός, μου προκαλεί μεγάλη εντύπωση, για τον εξής λόγο: πριν από 25-30 χρόνια όταν το ζήτημα έκανε για πρώτη φορά έντονη την παρουσία του, ο κόσμος από όλες τις πολιτικές παρατάξεις κινητοποιήθηκε και ανάγκασε τον τότε πρωθυπουργό Μητσοτάκη να εκστομίσει το απίστευτο:"Σε 10 χρόνια θα έχει ξεχαστεί", αλλά και να κάνει πίσω.  Λες και η ιστορία χιλιάδων ετών που τον διέψευδε, ήταν ένας πρώιμος νεανικός έρωτας που με τα χρόνια θα ξεχνιώταν. Το θέμα εντέχνως, από ότι αποδείχτηκε, δεν το ανακίνησαν ξανά, μέχρι που βρέθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες και οι κατάλληλοι άνθρωποι, οι οποίοι είτε λόγω αριστερής ιδεοληψίας (μιάς και την όποια ιδεολογία την είχαν ήδη ακυρώσει με τις πολιτικές τους) είτε λόγω ισχυρών πιέσεων (που εάν ήταν έντιμοι έπρεπε να παραιτηθούν αφού τις φανερώσουν στον λαό που εκπροσωπούν) αδυνατούσαν να δούν τόσο την ιστορία όσο και το συμφέρον της χώρας. Οι,  όχι και τόσο,  κύριοι, λοιπόν, χωρίς να περάσουν κάν από το κοινοβούλιο την πρότασή τους, προχώρησαν σε μία κατάπτυστη συμφωνία (των Πρεσπών). Σε τόσο σημαντικά εθνικά ζητήματα που επιπροσθέτως έχουν το μέγεθος να διαταράξουν την ισορροπία στην ευπαθή περιοχή των Βαλκανίων, καλό είναι την ευθύνη να την λαμβάνει απευθείας ο λαός με δημοψήφισμα. Αυτό το έκαναν οι Σκοπιανοί, οι οποίοι βεβαίως απάντησαν θετικά υπέρ του ονόματος (αλήθεια πίστευε κανείς το αντίθετο; ), ασχέτως εάν οι δημοσιογραφίσκοι της Ελλάδας προσπάθησαν να αναδείξουν την ψηφοφορία ως προβληματική, λόγω μικρής παρουσίας του εκλογικού σώματος. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα έπρεπε να έχουμε ποτέ φτάσει εκεί.  


Αλλά πίσω στα δικά μας. Δημοψήφισμα λοιπόν, για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, έπρεπε  να γίνει και στην Ελλάδα. Έπρεπε βεβαίως, αλλά  ο αριστερός - δημοκράτης πρωθυπουργός, δεν τολμούσε να προκυρήξει, ειδικά μετά το φιάσκο του δημοψηφίσματος του 2015, που άλλα περίμενε και άλλα του βγήκαν. Και αφού το ΟΧΙ του 2015 έδειχνε σαφώς ότι ο κόσμος διαφωνεί μαζί του, παρόλα αυτά ψήφισε τον Αύγουστο ένα νέο μνημόνιο, πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Ο ίδιος θεωρεί ότι η επανεκλογή του αποτελεί μία έμμεση επιβεβαιώση ότι το δημοψήφισμα δεν είχε καμία αξία, παρότι αφενός  τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων είναι δεσμευτικά,  αφετέρου ξεχνώντας ότι  απλώς το σύστημα των εκλογών είναι τόσο διαβλητό που στην Ελλάδα μπορεί κάποιος να κάνει κυβέρνηση με μόλις το 17% του συνόλου των έγκυρων  ψηφοφόρων, αφού το πρώτο σε ψήφους κόμμα επικουρείται με 50 έδρες επιπλέον. Μία επικουρία που ο ίδιος καυτηρίαζε λίγα χρόνια πριν την εκλογή του, δηλώνοντας ότι θα  αλλάξει το εκλογικό σύστημα. Βεβαίως τελικά ποτέ δεν έκανε την αλλαγή, δήθεν για να μην υπάρχει ακυβερνησία στην χώρα. Προτιμούμε λοιπόν την δικτατορία της μειοψηφίας, αντί να βρούμε μία λύση στο ζήτημα της αληθινά αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Ένα ζήτημα που παρόλη την ύπαρξη του και σε άλλα κράτη, τους επιτρέπει  να λειτουργούν για μήνες ή και χρόνια, χωρίς να υπάρχει κυβέρνηση, αλλά που εμείς δεν μπορούμε να το εφαρμόσουμε, γιατί το όραμα των δικών μας πολιτικών είναι καθολικό. Ή όλα ή τίποτε.    


Όμως ας επιστρέψουμε στο ζήτημα μας. Μιλώντας με αρκετό κόσμο σχετικά με την ονοματοδοσία των Σκοπίων, κυριολεκτικά έπεσα από τα σύννεφα όταν ήρθα αντιμέτωπος όχι με κυβερνητικούς που  παπαγάλιζαν τις κουβέντες του αρχηγού παπαγάλου, αλλά με ανθρώπους απολιτικούς που γενικά υπέφεραν από όλες τις κυβερνήσεις και από όλα τα μέτρα που είχαν λάβει, ακόμη και πριν από την κρίση. Κάποιους τους κατέταξα στην αριστερά, η οποία ιδεολογικά δεν θέλει και πιθανότατα δεν μπορεί  να δει τα σύνορα της κάθε χώρας, πιστεύοντας ότι είναι τεχνητά και ότι  όλοι οι καταφρονεμένοι εργάτες του κόσμου θα ενωθούν αυτομάτως, εάν σταματήσουν να υπάρχουν σύνορα. Άλλοι εξέφραζαν την πλήρη αδιαοφορία τους, η οποία όμως έγερνε υπέρ της παράδοσης του ονόματος, μιάς και "οι καημένοι οι άνθρωποι το πιστεύουν τόσα χρόνια ότι είναι Μακεδόνες". Ανθρωπιστές δηλαδή, που ξεχνούν ότι έρχετε σε αντίθεσημε την  αλήθεια, που βασίζεται  σε ιστορικά στοιχεία και όχι απλώς σε μία επιθυμία δημιουργημένη από τον Τίτο για να τιθασεύσει μία πληθυσμιακά ανάμικτη περιοχή και ταυτοχρόνως να ασκεί μία διαρκή εξωτερική πολιτική που αποσκοπούσε σε εδαφικές βλέψεις και την έξοδο της Γιουγκοσλαβίας στο Αιγαίο. Μερικοί λένε ότι η ζημιά έχει ήδη γίνει αφού τα περισσότερα έθνη στον κόσμο έχουν ήδη αναγνωρίσει τα Σκόπια με τον όρο Μακεδονία. Άλλοι λένε όι δεν κινδυνεύουμε από ένα τόσο μικρό κράτος και άλλοι ότι έχουν τα ίδια δικαιώματα με εμάς στο όνομα Μακεδονία. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει το μέγεθος της απειλής, και ότι τα δικαιώματα που εκπορεύονται από το όνομα πιθανότατα τώρα να μην είναι ορατά, αλλά μπορούν να προκαλέσουν αφορμή και αιτία σε 1-2 δεκαετίες, για μία ακόμη παρέμβαση των μεγάλων δυνάμεων στα Βαλκάνια. Εξάλλου εάν έχουν το ίδιο δικαίωμα με εμάς γιατί πρέπει να τους το δώσουμε; Και δεν καταλαβαίνουν ότι το γεγονός ότι το ζητούν τόσο επίμονα από εμάς σημαίνει ότι η αναγνώρισή από τα άλλα κράτη έχει μικρή σημασία τελικά; Δεν κατανοούν ότι τα άλλα κράτη κοιτούν μόνο το δικό τους συμφέρον και ότι η άποψή τους για την αλήθεια σε μία άλλη χώρα διαμορφώνεται με βάση το συμφέρον και όχι τα ιστορικά στοιχεία;  Δεν κατανοούν ότι στα Σκόπια διδάσκονται από μικρή ηλικία στα σχολεία, τον αλυτρωτισμό με βάση το όνομα Μακεδονία, τόσο σαν γεωγραφική περιοχή όσο και σαν εθνοτικό όρο;

Όμως υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι  που θεωρούν ότι η ονοματοδοσία αυτή είναι όχι μόνο κακή για την Ελλάδα και τα Βαλκάνια, αφού ουσιαστικά είναι ένα φίδι στοκ κόρφο μας, αλλά και παράλογη ιστορικά. Πως είναι δυνατών να ισχυρίζεται κάποιος ότι υπάρχει Μακεδονική εθνότητα και Μακεδονική γλώσσα; Κάθε τέτοιος προσδιορισμός δεν μπορεί να προέρχεται μόνο από επιθυμία. Υπάρχουν επιστημονικά κριτήρια. Υπάρχει η ιστορία. Αλλά αυτή δεν δείχνει να απασχολεί τους κατά τα άλλα "επιστημονικούς" κύκλους.  

Δυστυχώς σε μία καταναλωτική κοινωνία, η επιθυμία είναι πιό σημαντική από την ιστορία.

Ας δούμε λοιπόν την ιστορία και τα γεγονότα. Τα Σκόπια είναι ένα κράτος που αναδύθηκε μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Αναζητά εναγωνίως μία κοινή ιστορική ρίζα, που να ενώνει όλο τον πληθυσμό του, ο οποίος είναι τόσο ανομοιογενής, ώστε τα προβλήματα που δημιουργούνται λόγω της ανομοιογένειας κάνουν το μέλλον του δυσοίωνο. Στα ανατολικά έχει κόσμο που αισθάνονται Αλβανοί, στα δυτικά κόσμο που αισθάνονται Βούλγαροι, πολλούς που αισθάνοναται χαμένοι μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, πολλούς που αδιαφορούν επειδή υποφέρουν  και κάποιους που θεωρούν τον εαυτό τους μέρος της νέας νομενκλατούρας που θα μείνει χωρίς αντικείμενο εάν δεν κατορθώσει να δημιουργήσει επαρκείς συνεκτικούς δεμούς ανάμεσα στον τόσο ανομοιογενή πληθυσμό.  Ο Τίτο όπως προανέφερα είχε την έμπνευση να ονομάσει αυτή  την επαρχία της Γιουγκοσλαβίας, με σαφής σκοπούς. Οι Έλληνες πολιτικοί τότε, για λόγους που δυστυχώς δεν μπορώ με ασφάλεια να επιβεβαιώσω, αλλά έχει να κάνει όπως πάντα με τις λεπτές ισορροπίες που επέβαλαν οι μεγάλες δυνάμεις, δεν αντέδρασαν δυναμικά, ώστε αν μη τι άλλο, να υπάρχει στα χρονικά η ηχηρή αντίδρασή τους. Όμως τότε τα Σκοπίων ήταν απλώς μία επαρχεία του κράτους της Γιουγκολαβία, και αυτό  έκανε τον κίνδυνο να μοιάζει αμελητέος.   Δυστυχώς η διάλυση της Γιουγκοσλανίας έφερε στο προσκήνιο το παραπάνω πρόβλημα. Δύο, τότε, και σήμερα τρεις γενιές ανθρώπων, διδάσκονται στα σχολεία στα σλαβικά και ενίοτε στα Αλβανικά, ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Άνθρωποι που δεν γνωρίζουν βεβαίως ότι μόνον ένα πολύ μικρό ποσοστό της  γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας επί Μεγάλου Αλεξάνδρου, αποτελεί σήμερα έδαφος των Σκοπίων.

Εφόσον, λοιπόν, ούτε εδαφικώς, ούτε γλωσσικώς προκύπτει δικαίωμα επί του προσδιορισμού "Μακεδονικός", θεωρώ αδιανόητο το γεγονός ότι επιμένουν και ότι κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν σε αυτά τα επιχειρήματα. Όπως είπα, μπορεί να εξηγηθεί μόνον ως βαθύτερη επιθυμία τους για μια κοινή ιστορική ρίζα που θα ενώνει όλο τον πληθυσμό.

Για τους υπόλοιπους ξένους, σύμμαχους και συνεταίρους μας,  δεν χρειάζεται, μου φαίνεται, να σχολιάσω. Κάθε χώρα δυστυχώς λειτουργεί βάση των συμφερόντων της. Έτσι η αλήθεια για πολλά  ζητήματα θάβεται κάτω από την ισχύ των συμφερόντων. Βεβαίως οι παραδοσιακοί σύμμαχοι της Ελλάδας και ακόμη χειρότερα οι Ευρωπαίοι συν-εταίροι μας,  για μιά ακόμη φορά προδίδουν την Ελλάδα, αλλά όποιος πιστεύει στις συμμαχίες λόγω συμπάθειας δεν έχει επίγνωση της πραγματικότητας.

Όμως δεν καταλαβαίνω τους Έλληνες που πέρα από την ιστορία, ο τόπος, το χώμα αυτό αποτελεί την ρίζα τους και τα σύνορα ορίζουν ένα χώρο στον οποίο μπορούν να κινηθούν με ασφάλεια.  Παρόλη την κρίση, ο τόπος αυτός αποτελεί την ρίζα, το σπίτι, το αντικείμενο του νόστου. Και όλα αυτά κινδυνεύουν με την αδιανόητα επικίνδυνη   ονοματοδοσία των Σκοπίων και την ακόμη χειρότερη αναγνώριση Μακεδονικής εθνότητας και Μακεδονικής γλώσσας.

Τέλος, να υπογραμμίσω ότι το αντίπαλο κόμμα με αξιώσεις να γίνει κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές, η ΝΔ, με δηλώσεις του αρχηγού της, έχει σημειώσει ότι ενώ ως αντιπολίτευση θα καταψηφίσει την συμφωνία των Πρεσπών, ως κυβέρνηση και εφόσον έχει περάσει από το Σκοπιανό και Ελληνικό κοινοβούλιο, θα την σεβαστεί!!!    


Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα παρακάτω βίντεο:
 https://youtu.be/bVyHdqmEx1Q

https://youtu.be/nBreEXXstaU