Ο προφήτης έξω από τον κήπο του

Πριν από μερικά χρόνια γνώρισα έναν προφήτη. Θα μου πει κάποιος, τι χαζομάρες είναι αυτές, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι και εγώ τον αντιμετώπιζα με σκεπτικισμό,  μέχρι που οι προφητείες του εκπληρώθηκαν. Βεβαίως δεν ήταν πολύ σπουδαίες προφητείες. Περισσότερο προβλέψεις θα τις έλεγε κανείς, για το τι θα συμβεί στην γειτονιά. Αλλά αυτό που μετρούσε ήταν ότι σε όλες έπεσε μέσα. π.χ. ότι η ωραία περσική γάτα του γείτονα θα έχανε και τις επτά ζωές της κάτω από τους τροχούς διερχόμενου αυτοκινήτου, ή ότι οι εκατόχρονες τριανταφυλλιές του κυρ Κώστα θα μαραίνονταν ξαφνικά, ή ακόμη ότι τα λάστιχα δύο αυτοκινήτων θα ξεφούσκωναν και, η ακόμη πιό εντυπωσιακή,  ότι η τοπική ομάδα του μπάσκετ θα έχανε στο επόμενο παιχνίδι της, με την πιό αδύναμη ομάδα του ομίλου της, μεταξύ άλλων. Δεν μας πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι ο ίδιος ο προφήτης τα προκαλούσε, μέχρι που τον πιάσανε να κάνει γκραφίτι στον φρεσκοβαμμένο τοίχο του κυρ. Κώστα, τον οποίο είχε βάψει πρόσφατα, όταν αποφάσισε ότι οι τριανταφυλλιές του είχαν καταστραφεί για πάντα και δεν θα κάλυπταν πιά τον τοίχο του σπιτιού του. Ο προφήτης μας είχε κάνει το λάθος να ανακοινώσει με ακρίβεια τον χρόνο του γκραφίτι αλλά και το περιεχόμενο και προφανώς κάποιοι, περισσότερο καχύποπτοι από μένα, του είχαν στήσει καρτέρι και τον πιάσαν στα πράσα. Παρόλα αυτά συνέχισε να μας κάνει εντύπωση η πρόβλεψή του για την γάτα, μέχρι που κάποιος από εμάς, που διάβαζε πολύ Άγκαθα Κρίστυ, πρότινε ότι η γάτα ήταν ήδη νεκρή και απλώς την παρουσίασε την κατάλληλη στιγμή. Ή για την ομάδα του μπάσκετ, που έχασε επειδή 4 βασικοί της παίκτες έτυχε να πάθουν τροφική δηλητηρίαση πριν τον αγώνα, μέχρι που  έφτασε στα αυτιά μας  ότι ο προφήτης τους είχε κεράσει πίτσα το προηγούμενο βράδυ. Απαντήσεις που ναι μεν ικανοποιούσαν την φυσική μας ροπή στο να βρίσκουμε λύση σε λογικά  προβλήματα, από την άλλη, άφηνε ανικανοποίητη την ροπή μας να πιστεύουμε σε μεταφυσικές δοξασίες που μας βοηθούν να φανταζόμαστε εκεί όπου δεν μπορούμε να επιλύσουμε λογικά. Η μεγαλύτερη, πάντως, αποτυχία του,  ήταν όταν πρόβλεψε ότι δεν θα καταδικαζόταν για τις ζημιές και τις παρανομίες που είχε κάνει. Αλλά οι πλούσιοι γονείς του, ντροπιασμένοι τόσο από την έκταση των ζημιών που είχε προκαλέσει, όσο και πληγωμένοι βαθύτατα που ο γιός τους δεν ήταν τελικά ο προφήτης που πίστευαν και τους είχε ρεζιλέψει, προσέλαβαν επίτηδες τον χειρότερο δικηγόρο που μπορούσαν να βρουν, και έβαλαν μέσο ώστε ο δικαστής να μην δείξει καμία επιείκεια. Όχι τόσο για να τιμωρηθεί ο γιός, όσο για να εξιλεωθούν αυτοί, και κατά κάποιον τρόπο  να δείξουν ότι πιστεύουν στην δικαιοσύνη ακόμη και όταν πρόκειται για τον γιό τους. Τώρα βεβαίως έχουν αμφιβολίες και ανησυχούν μήν τυχόν και είναι αλήθεια προφήτης, επειδή ο γιός τους προέβλεψε ότι κάτι κακό θα τους συμβεί όταν αποφυλακιστεί.

Virus of the mind

What do you want from life?
Isn't it strange that with so many things to do, people actually get bored with life?
Isn't it stranger still, that the same bored people worry so much about the corona virus and other deadly diseases?
And as an after though, isn't it strange that the virus of the mind called "social media" is not considered far more dangerous, time consuming, life and ethics threatening and changing than any other real and life threatening virus?
Why are we supporting by default any changes in the social structure? Or why do we consider them inevitable, without putting up a fight?

In the span of almost 20 months, this corona virus fear, has been spreading like wild fire across the globe. It is true that after reading about the death toll of the big three global 20th century pandemics, the matter is not to be taken lightly. But something has changed. Something crucially important. The way people face life and death. Up until the last pandemic, the Hong Kong and Asian flu, in the late 60's, we valued the importance and teachings of the religions in the life of people that provided a moral compass, a light in despair, a drive when all things looked hopeless, a solid refuge in the dilemmas and the mystery of death, and consequently of life. It provided a stance in life, a philosophy, after all, philosophy is the study of dying, a preparation of death, which looked very much like answers, because people don't need words, but a modus operandi, especially through hard times.
And the religious faith provided this. Actually the Christian faith and way of living itself is an affirmative reply about the mystery of death.
But all this was lost in the last 40-50 years. Faith into God, was replaced with faith into technology, absolute faith that science can provide and if not now in the future, all the answers. Religions are presented as being irrational and opposing to science and as such mocked upon. And all their teachings that helped people, got lost.
Now they talk daily about the death toll, attributing the deaths to the new virus. It is harsh to make these personal loses a number in statistics, but I wonder how many of those people would have died by other causes, or even from the seasonal common flu. And would it have been the common flu, or their already compromised health? Every loss is tragic, but it is important to realize how this particular situation transforms the way we see the world and the loss of a human life.

I think that we are witnesses and victims at the same time, of a pandemic of fear. A fear that has pushed the first piece of domino, and now every piece will follow suit. Freedoms collapse, social solidarity collapsed, health care, education, jobs, free thinking, democracy, they are all down. And all this is created and perpetuated not by religious radicals, not by scientists, but by politicians that serve interests that we hardly can imagine or dare talk, because we lack evidence. And these politicians claim that it is science that suggest these actions. And that science expressed like this, is the only source to solve our problems in life. This, of course, resembles blind faith which unfortunately leads to hybris.

Η αλλαγή προς χάριν της αλλαγής

Πρέπει να έχεις έναν τρόπο ζωής που εκτιμάς και πιστεύεις ότι αξίζει να σωθεί, ώστε να πολεμήσεις και να προσφέρεις την ζωή σου για αυτόν. Όχι για μουσειακούς λόγους, όχι για να διαφυλάξεις την παράδοση και το μερίδιο που μπορεί να προσφέρεις στην όποια παγκόσμια πολιτισμική ποικιλία, που από μόνα τους είναι αρκετοί σαν λόγοι, αλλά είναι μόνον ψυχρή λογική. Πρέπει να έχεις τόσο την πίστη όσο και απτές αποδείξεις ότι αυτός ο τρόπος που σου κληρονομήθηκε είναι μοναδικά ταιριαστός για σένα στον τόπο και χρόνο που βρέθηκες να ζεις. Γιατί μόνο έτσι θα έχεις τα ψυχικά αποθέματα για να αντισταθείς για να διαφυλάξεις αυτόν τον τρόπο ζωής. Δυστυχώς οι λανθασμένες πολιτικές που ασκούνται στους λαούς τα τελευταία 50-70 χρόνια έχουν σαν κύριο στόχο να αλλοιώσουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων, να τους αποκόψουν από τα στοιχεία που τους συνδέουν με την πατρίδα τους και τον τρόπο ζωής που πηγάζει από την σχέση αυτή. Η απώλεια της επαφής από την φύση, η αρπαγή της περιουσίας μέσω των άδικων και παράλογων (ακριβώς επειδή δεν οδηγούν σε καμία λύση) φόρων και νόμων, οι υπέρμετρες υποχρεώσεις και οι αντιστρόφως ανάλογες παροχές και τα δικαιώματα, οδηγούν τελικά τον άνθρωπο, ο οποίος έχει ταυτίσει από τα προηγούμενα χρόνια το κράτος και τις οικονομικές πολιτικές με τον τρόπο ζωής και τις αξίες του, να τα απαξιώσει όλα και να προτιμήσει την γλυκειά νάρκωση της οθόνης του υπολογιστή και της τηλεόρασης. Με απλά λόγια, αυτό που προσπαθούν να κάνουν τα τελευταία χρόνια, δεν είναι να μας αποσπάσουν από την όποια προσωπική περιουσία που διαθέτει ο καθένας, αλλά μέσω αυτής της αρπαγής να μας κάνουν να επαναπροσδιορίσυμε την σχέση μας με την πατρίδα μας και τον τρόπο ζωής μας. Πολλοί άνθρωποι είχαν απωλέσει την σχέση τους με την πατρίδα και τον τρόπο ζωής, εδώ και πολλά χρόνια, πολύ πριν την κρίση, αλλά ακόμη και τότε, οι με δανεικά απλόχερες πολιτικές που ασκήθηκαν, είχαν τον ίδιο ακριβώς στόχο. Τώρα απλώς βάλλονται αυτοί που δεν αποτελούσαν μέρος του προβλήματος, αυτοί που δεν τα έφαγαν μαζί με τους άλλους, αυτοί που πιστεύουν ότι αυτή η γωνιά του κόσμου, έχει να προσφέρει έναν τρόπο ζωής που είναι αφάνταστα καλύτερος από τον ομογενοποιημένο τρόπο ζωής που επιβάλλεται σε παγκόσμια κλίμακα. Το γεγονός ότι δεν θεωρεί κανείς περίεργο το ότι παρουσιάζουν σαν εκσυγχρονισμό ένα σωρό αλλαγές που επιβάλλονται χωρίς καμία λογική, αφού δεν είναι απαραίτητες και το κυριότερο δεν ζητήθηκαν από τον κόσμο, μου προξενεί φοβερή εντύπωση και φόβο, γιατί συμβάλλει στην επιτάχυνση της διαδικασίας.

Το ποτάμι κυλάει ακόμη

Χριστός ανέστη και χρόνια πολλά. Αυτές τις μέρες οι άθλιοι πολιτικοί συνεχίζουν εν μέσω διαμαρτυριών να νομοθετούν αντεργατικούς και γενικότερα απάνθρωπους νόμους που μας επιστρέφουν στις απαίσιες καταστάσεις που υπήρχαν 150 χρόνια πριν, από τις οποίες βγήκαμε με αιματηρούς αγώνες. Αλλά τελικά για ποιόν λόγο κάνουν όλες αυτές τις αλλαγές στα εργασιακά μας; Μήπως για να προσφέρουμε τα επιπλέον χρήματα που θα κερδίζουμε από την δουλειά, και τις επιπλέον ώρες, προς αποπληρωμή του χρέους; (Βεβαίως η χαζομάρα έχει τα όριά της. Γιατί σε μιά χώρα με πάνω από 25% ανεργία να βοηθάς τους εργοδότες να επεκτίνουν το ωράριο των εργαζομένων τους, με μη αμοιβόμενες υπερωρίες;) Δεν γίνονται βεβαίως για την αποπληρωμή του χρέους. Από την στιγμή που αποφάσισαν να κόψουν δραστικά μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, δώρα, κοκ , που όπως το ονόμασαν “εσωτερική υποτίμηση”, αυτό που ήθελαν να πετύχουν ήταν να υποτιμήσουν την ζωή των πολιτών, αφού ο μισθμός τους δεν φτάνει πιά να καλύψει τις βασικές τους ανάγκες.Ανόητοι πολιτικοί με ανόητες λύσεις. Ή μήπως δόλιοι και παμπόνηροι πολιτικοί με φίλους που εξυπηρετούν; Μήπως η έλλειψη χρημάτων θα οδηγούσε τους ανθρώπους στο να “θάψουν” τον εαυτό τους σε μία πολύωρη και καθόλου προσοδοφόρα εργασία, αφιερώνοντας τόσο χρόνο και ενέργεια που μετά δεν θα είχαν άλλον χρόνο ή διάθεση για να ελέγξουν το τι γίνεται στην χώρα; Γιατί αυτό που γίνεται είναι το μεγάλο ξεπούλημα. Και εάν η ιδιωτική περιουσία που υποτιμάται και χάνεται (λόγω των φόρων που αντί να μειωθούν ανάλογα με τους μισθούς έχουν αυξηθεί), είναι ένα αγκάθι, τότε η κρατική περιουσία είναι ένα παλούκι. Που όμως δεν έχουμε χρόνο να το δούμε ή να το νιώσουμε. Και το κερασάκι; Επιχειρούν άχρηστα έργα που είναι ταυτοχρόνως και επικίνδυνα και καταστροφικά για το περιβάλλον, δρομολογούνται με τις ευλογίες της δικαστικής εξουσίας, που βεβαίως διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση και τα τελευταία χρόνια έχει μπερδέψει τις έννοιες λογικό, νόμιμο και δίκαιο. Τρανταχτό παράδειγμα η επικείμενη τσιμεντοπίηση 17 χιλιομέτρων ενός φυσικού ρέματος-ποταμού που ονομάζεται ρέμα Ραφήνας, αφού εκβάλει στο λιμάνι της Ραφήνας. Ένα πανέμορφο φυσικό ποτάμι με πλούσια και φιλόξενη, για τα ζώα, βλάστηση. Ένα ποτάμι που όπως τα περισσότερα ποτάμια πλυμμηρίζει όταν έχουμε έντονες βροχές. Και αντί να απαγορεύσουμε την οικοδόμηση κτισμάτων κοντά στο ρέμα, ώστε αυτό να εκτονώνεται φυσικά ( σοβαρή πλυμμήρα γίνεται μία φορά κάθε 50 χρόνια και οι υπόλοιπες που είναι συχνότερες γίνονται στα σημεία που ο άνθρωπος έχει φτιάξει πρόχειρες και κακοσχεδιασμένες γέφυρες ή κτίσματα πολύ κοντά στο ρέμα) αντιθέτως μπαζώνουμε το ρέμα γιατί έχουμε νομιμοποιήσει τα κάθε λογής αυθαίρετα δημόσια και ιδιωτικά. Η δε τσιμεντωποίηση του ρέματος, πέρα από την ανυπολόγιστη ζημιά στο περιβάλλον, τελικά πιθανόν θα είναι και επικίνδυνη για τους ανθρώπους, αφού τα καιρικά φαινόμενα αλλάξουν χρόνο με τον χρόνο και παράγοντες που δεν έχουν υπολογιστεί επιβαρύνουν απρόσμενα και οδηγούν σε μεγαλύτερες καταστροφές. Και τότε αρχίζει κανείς να αναρωτιέται, για ποιό λόγο να θέλουμε να μπαζώσουμε ένα ρέμα που δημιουργεί σπανίως προβλήματα; Μήπως για κάποιους υμέτερους εργολάβους που υπερχρεώνουν για αχρείαστα έργα; Για να αποχαρακτηρίσουν και να πουλήσουν περιοχές φυσικού κάλλους σε μεγαλοκαρχαρίες; Που αρχίζει το νόμιμο και που αρχίζει το λογικό;

So, a year has passed, with reduced activity on the planet.

I wonder, a year after the first lock down. Has this reduction in human activity, also reduced the emissions in green house gases? Is there any actual ecological gain, from the enforced lockdowns?

Γενέθλιες σκέψεις

Μικρές νεκρές μέρες, σαν μικρές αλεπούδες χτυπημένες από αυτοκίνητο σε επαρχειακό δρόμο. Περνώντας βλέπεις την κηλίδα πάνω στην άσφαλτο και μία θλίψη σε γεμίζει. Ήταν κάποτε μία αλεπού, γεμάτη προσδοκίες, αλλά ούτε να περάσει τον δρόμο δεν κατόρθωσε τελικά. Έτσι και οι μέρες, δεν κατόρθωσαν να φτάσουν στην άλλη πλευρά, να γίνουν αξέχαστες μνήμες. Ενσωματώθηκαν στον δρόμο, σε αυτό το γκρίζο συνεχές που τα καταπίνει λαίμαργα όλα, υποσχόμενο ότι σε πάει κάπου. Μόνο που πιά όλοι ξέρουμε που μας πάει. Και κανείς δεν θέλει να φτάσει εκεί. Ασχέτως εάν μερικές φορές το ευχόμαστε. 

Προτελευταία μέρα του χρόνου μου. Προσπαθώ να κοιτάξω πίσω και να βρω μία ανάμνηση, να την βαλσαμώσω και να την βάλω πάνω από το φανταστικό μου τζάκι. 

“Αυτή η ανάμνηση ήταν δύσκολο θήραμα”, θα έλεγα στην παρέα. 

Ποιό τζάκι, ποιά ανάμνηση, ποιά παρέα. Περιέργως δεν νιώθω καμιά πίκρα για όλα αυτά, παρότι τα σκέφτομαι. Είναι αυτή η διάρκεια μίας κατάστασης που ενώ πίστευες ότι ήταν παροδική, γίνεται η νέα πραγματικότητά σου μετά από ένα διάστημα. Εάν δεν σε σκοτώσει, σε αφήνει αναίσθητο στην άκρη του δρόμου.

Αλλά βρίσκεις τρόπους να μουδιάζεις τον πόνο. Άλλωστε είναι προτιμότερο και πιό εύκολο να μουδιάζεις τον πόνο, από το να υποφέρεις καθημερινά. Και κάποια στιγμή, εκεί που περνάς από τα νυχτερινά τούννελ της αργύπνοιας, με το μυαλό να παραπαίει κουρασμένο, τα ξανασκέφτεσαι, πιάνεις μιά φευγαλέα ματιά του εαυτού σου στους στρογγυλούς καθρέπτες του δρόμου και αναρωτιέσαι γιατί φαίνεσαι έτσι, πιά.

Φταίει ο καθρέπτης ή όντως έχεις αλλάξει;

Ημερολόγιο καταστροφής της Ελλάδας - Οι Δημοσιογράφοι

Δεν επιθυμώ να μαντέψω το μέλλον. Είναι ήδη τόσο φανερό στα μάτια μου που ουσιαστικά το βιώνω στο παρόν. Ίσως επειδή τα νέα που οι δημοσιογράφοι ισχυρίζονται ότι ανακαλύπτουν, δεν είναι παρά μία πρόβα τζενεράλε για να δουν τις αντιδράσεις των πολίτων στις αποφάσεις που έχουν ήδη αποφασιστεί και θα παρουσιαστούν σαν λύσεις.

Αλλά ας γίνω συγκεκριμένος. Κανένας μεγαλοδημοσιογράφος δεν βγήκε να ερευνήσει το θέμα των ΕΛΤΑ, του ΟΤΕ, του ΟΣΕ, των ΕΛΤΑ, της ΕΥΔΑΠ, του ΟΠΑΠ  ή της ΔΕΗ, κοκ.Τα στοιχεία γνωστά και η σύνδεση των στοιχείων ακόμη πο έυκολη. Ευκολότερη και από πρόσθεση για παιδάκια της Α' δημοτικού.

Αλλά βεβαίως οι δημοσιογράφοι στα δημόσια μέσα ελέγχονται διαρκώς από την διοίκηση η οποία με την σειρά της προσλαμβάνεται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Ελεύθερη δημοσιογραφία; Χμμμ... Εάν δεν μας κάνουν την κλείνουμε σε μιά νύχτα στο κάτω - κάτω.

Οι δε ιδιώτες, υποχρεωμένοι να παράγουν ένα προϊόν το οποίο θα μπορεί να τους φέρνει διαφημίσεις  που  εξασφαλίζουν την βιωσιμότητα της επιχείρησής τους...

Ένα λεπτό. ΠΡΟΪΟΝ; ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ; Μήπως κάτι δεν πάει καλά με αυτούς τους όρους;

Μήπως τελικά όταν ένας δημοσιογράφος παίρνει μία διαφήμιση από μία εταιρεία, π.χ. ηλεκτρικού παρόχου, ή εξόρυξης χρυσού,  δεν μπορεί  να βγάζει άσχημες ειδήσεις εναντίον αυτού του παρόχου; 
Τι είδος ελεύθερης και αμερόληπτης δημοσιογραφίας είναι αυτό;

Άλλοι δημοσιογράφοι, απελπισμένοι στο να βρίσκουν διαρκώς νέες ειδήσεις, και αλληθωρίζοντας ζερβόδεξα ιδεολογικά, κάνουν ειδήσεις τις, δικές τους ή των αφεντικών τους,  θεωρίες τους περί έθνους, θρησκείας και εκπαίδευσης. Αυτό βεβαίως δεν είναι δημοσιογραφία, είναι προπαγάνδα.

Ελεύθερη δημοσιογραφία, και οτιδήποτε άλλο καλούμε ελεύθερο, είναι αυτό που δεν φοβάται να χάσει τίποτε από τα κεκτημένα του. Που θα πει την αλήθεια για να ενημερώσει τον κόσμο. Που θα διαχωρίσει την θέση του (ναι, και οι δημοσιογράφοι άνθρωποι είναι και μπορούν να έχουν προσωπική άποψη, αλλά έχουν και επίγνωση ότι αυτό είναι μόνον η δική τους άποψη) από την είδηση. Που θα αλλάξει την άποψή του, ομολογώντας το λάθος του. Που θα ελέγχει προς όφελος του λαού και όχι του δικού του.   Είναι δύσκολα όλα αυτά; Φυσικά και είναι. Και ειδικά όταν τα συμφέροντα είναι πολλά και αντικρουώμενα, ο δρόμος είναι ιδιαιτέρως μοναχικός. Αλλά δημοσιογράφος σημαίνει αυτά τα πράγματα. Δεν πηγαίνει κανείς για την λάμψη, την προβολή και τα λεφτά.  Ή μήπως όχι;

Οι κύριοι δημοσιογράφοι πρέπει να καταλάβουν ότι εφόσον δεν επιτελούν σωστά το έργο τους και ουσιαστικά εξυπηρετούν τα σχέδια των βρώμικων πολιτικών και των επιχειρηματιών φίλων τους, τελικά όχι μόνο θα μείνουν χωρίς δουλειά στο μέλλον, αλλά θα θεωρηθούν συνυπεύθυνοι για αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην πατρίδα μας.